24karefanzin - boş işler müessesesi!

-ekşisözlük ahalisinin bir kısmı

özlü sözler...

2009-11-15T00:51:00.003+02:00

" on tane evladının olmasındansa bir emekli maaşının olması daha iyidir."

-bir büyüğümüz

azimuth öğretiyor: " HTML'de Tablo Yapmak"

2009-11-14T22:30:00.006+02:00

WEB SAYFASINA TABLO EKLEMEK İSTERSEK
KULLANMAMIZ GEREKEN HTML TAGI
&LTTABLE>
İŞTE BU TAG İLE BİRLİKTE KULLANILAN KODLAR

KOD	İŞLEVİ
BORDER="DEĞER"	TABLONUN KENARLIK KALINLIĞINI BELİRLER
WIDTH="DEĞER"	TABLONUN GENİŞLİĞİNİ BELRİLER
HEIGHT="DEĞER"	TABLONUN YÜKSEKLİĞİNİ BELİRLER
CELLPADDING="DEĞER"	HÜCRELERDEKİ ÖĞELERİN TABLO KENARLARINA UZAKLIĞINI BELİRLER
CELLSPACING="DEĞER"	HÜCRELERİN BİRBİRİNE OLAN UZAKLIĞINI BELİRLER
BGCOLOR="RENK"	TABLONUN ZEMİN RENGİNİ BELİRLER

HEMEN BASİT BİR ÖRNEK İLE OLAYI AÇIKLAYALIM
HTML'DE KULLANILAN RENK KODLARI İLE İLGİLİ BİR TABLO YAPMAK İSTERSEK KODLAMA ŞU ŞEKİLDE OLACAKTIR:

&LTTABLE BORDER="1" CELLSPACING="1" CELLPADDING="1" BGCOLOR="AA99CC" WIDTH="85%">
&LTTR>&LTTD BGCOLOR="FFFFFF"&GTRENKLER&LTTD>&LTTD BGCOLOR="FF0000"&GTKIRMIZI&LTTD BGCOLOR="00FF00"&GTYEŞİL&LTTD BGCOLOR="0000FF"&GTMAVİ
&LTTR>&LTTD BGCOLOR="FFFFFF"&GTKODLAR&LTTD>#&LTTD&GT0,1,2..A,B,..F&LTTD&GT0,1,2..A,B,..F&LTTD&GT0,1,2..A,B,..F

BU KODLARIN WEB SAYFANIZDAKİ GÖRÜNÜMÜ ŞÖYLEDİR:

RENKLER		KIRMIZI	YEŞİL	MAVİ
KODLAR	#	0,1,2..A,B,..F	0,1,2..A,B,..F	0,1,2..A,B,..F

BURADA AÇIKLAMAMIZ GEREKEN İKİ TAG DAHA VAR!
İLKİ:
&LTTD>
BU TAG TABLO İÇİNDE YAN YANA HÜCRELER OLUŞTURMANIZI SAĞLAR. &LTTD&GTBİRİNCİ HÜCRE&LTTD>İKİNCİ HÜCRE GİBİ..
İKİNCİSİ İSE:
&LTTR>
BU TAG DA TABlONUZA SATIRLAR EKLEMEL İÇİN KULLANILIR.
&LTTR>&LTTD&GTBİRİNCİ HÜCRE&LTTD>İKİNCİ HÜCREİLK SATIR
&LTTR>&LTTD>ÜÇÜNCÜ HÜCRE&LTTD&GTDÖRDÜNCÜ HÜCREİKİNCİ SATIR
NOT: ONALTILIK RENK KODLARINI GİRMEK İÇİN "...."ARASINA YAZMAK YERİNE KODLARIN BAŞINA # İŞARETİ KONULABİLİR. AYRICA RENKLERİN İNGİLİZCE ADLARINI DA YAZABİLİRSİNİZ...

-azimuth

Belediye hoparlörü: "saatli blog"

2009-11-13T13:00:00.002+02:00

Efendim, değerli üstadımız Ahmet Zamani Efendi'nin saatler hakkındaki kişisel çalışmaları ve internetten derlediği bilgilerin yer aldığı blog; "saatli blog" bir süredir test yayınını sürdürmektedir. bilgilerinize arz olunur.

işte adresi: saatli blog
http://saatliblog.blogspot.com/

dandik tv

2009-11-11T20:43:00.004+02:00

"çikita muz cover klibi"

efendim, çok sevdiğimiz sanatçı insanı Ajdar Anık'ın "çikita muz" adlı eserinin "grup 0 rh pozitif" tarafından yapılan başarılı Coverıyla karşınızdayız. iyi seyirler:

-dandik tv

obtüratör

2009-11-09T23:06:00.009+02:00

-sevinirken ne dersin?

2008

not: fotoğrafın üzerine tıklayınca büyüyor sanki!

-obtüratör

özlü sözler...

2009-11-09T23:03:00.002+02:00

"şimdi yatayım yarın erken kalkar yine yatarım!"

dandik radyo

2009-11-04T01:00:00.003+02:00

uyduruk yayınımıza cebren ve hile ile denk gelen siz sayın dinleyicilerimiz(okuyucu daha doğru aslında henüz sesli yayına geçemedik) için kadrolu sanatçılarımız: "grup dünden kalan çay"dan slow bir parça geliyor.

dilek taşı

gözümde canlanır koskoca mazi
dün kalamışta, saçlarından yakalamıştık baharı
şimdi hava yağmurlu ıslandık böyle
kaybolmuş terliğim ben ne haldeyim
sevgilim ev sıcaksa size geleyim.

gel sırtımı kaşı, gel sırtımı kaşı
sana gelirken yolda
ayağıma dolandı bir dilek taşı

bir kasım rüzgarı eser başımda
her yanıma yel durur izolasyonsuz odamda
korkarım yakamam kombiden hayır yok
artık tüm umutlar gelecek baharda
onu aramaktan ben ne haldeyim
sevgilim ev sıcaksa size geleyim.

gel sırtımı kaşı, gel sırtımı kaşı
sana gelirken yolda
ayağıma dolandı bir dilek taşı

(bu kısım şiir ezik ezik okunuyor)

ele güne sorma beni yaralama
vurma beni istersen
bozdur da öyle harca beni
ben delikanlıyım gözüm görmez hiç kimseyi

hani o tatlı gönül çiçeğim
hani içi astarlı beyaz ceketim
hani o saçlarına taç yaptığım bereler
sevgilim kışlık kıyafetlerim nerde?

karabiberim vur sen beni yerden yere
damganı savur ellerimize
bir soğuk ki kasım gibi aralık gibi
işte öyle bişi.

söz-müzik: "grup dünden kalan çay"

not: bu sefer abarttık aparmadığımız şarkı kalmadı.
aparma sırasına göre: dilek taşı(neşe karaböcek'ten dinleyin bi kere),
nasıl geçti habersiz(bu şarkıyı bi ben söylemedim galiba),
karabiberim(bir serdar ortaç klasiği),
yaşandı bitti(burak kut)
vur sen beni(teoman'ın ilk albümünden)),
işte öyle bir şey(erol evginden dinlemiştik).

-dandik radyo

tefrika;"Huzur Bölüm IX"

2009-11-03T00:30:00.004+02:00

önceki bölüm
-bölüm VIII

HUZUR

Yannis’in amerikanının kirli kromajlarına bakarken cama bir iki yağmur damlası vurdu. Sonra usulca camı yalayarak aşağı indi. İçim sıkıldı, başımı odadakilere doğru çevirdim. Dr. Yannis iki elini havaya kaldırmış küçük daireler çizerek bir şeyler anlatıyordu. Sol elini masaya, kağıtlarının üzerine indirdi sağ eliyle de beni işaret ederek annemin yüzüne doğru bir şeyler söyledi. Odanın içi daha da can sıkıcıydı. Yüzümü tekrar sokağa doğru çevirdim. Cama vuran damlalar çoğalmıştı. Yağmurun sesini, cama vururken çıkardığı tıkırtıları hayal etmeye çalıştım. Ama hatırlayamadım. Beceremedim. Aklım nedense ilkokula başladığım güne gitti. Sıcak bir sonbahar günü sınıfın ortasında avazım çıktığı kadar bağırıyordum. Bildiğim birkaç küfrü “r” harflerini yutarak ortalığa savuruyordum. Şimdi daha çok küfür biliyorum.

Annem bir yandan beni omuzlarımdan tutup sakinleştirmeye çalışıyor, bir yandan da ettiğim küfürlerin sorumluluğunu üstüne alıp, etrafa utangaç gülücükler atarak öğretmenimden ve diğer velilerden özür diliyordu.

Annemden ayrı düşme korkusuna alıştığımdan ya da nefesim kesildiğinden ağlamayı bıraktım. Öğretmenim fırsattan istifade velileri dışarı aldı. Ön sıralardan birine oturup aralık duran kapıya baktım. Annem utançtan kıpkırmızı olmuş suratıyla gülümsemeye çalışıyordu. Öğretmen ani bir hareketle kapıyı kapattı. Sanki sınıf denen bu zindanda baş başa kalmışız gibi hissettim. Başımı önüme eğdim, sıramın üstündeki beyaz örtüye üç damla gözyaşım düştü. Hızlıca burnumu çekip kendimi toparlamaya çalıştım. Başımı kaldırıp etrafıma bakındım. Herkes pür dikkat öğretmeni dinliyordu. Elini sınıfın penceresine doğru çevirmiş okul bahçesindeki tören alanını gösteriyordu. Her sabah orada toplanacakmışız.

Bir süre camdan dışarısını seyrettim. Tören alanına, alandaki Atatürk büstüne, alanın etrafını çevreleyen çam ağaçlarına, turuncu boyalı çöp tenekelerine baktım. Cama irice bir kelebek çarptı, biraz havada sallandıktan sonra yere düştü. Ardından da bir sürü yağmur damlası cama hücum etti. öyle ki öğretmen, masasının yanındaki açık pencereyi zor kapattı.

Dr. Yannis’in suratında derdimin ne olduğunu anlayamamanın verdiği şaşkınlık ve altmış yıllık meslek yaşamının çaresizliği vardı. Annemin ve babamın yüzlerinde ise şaşkınlık, hüzün ve gelecek hayatın kaygısı hakimdi. Ben ise suratıma hangi ifadeyi oturtacağıma karar veremiyordum. Hayatının düzeni altüst olan bendim, bu durumda belli bir duruşum, bir ifadem olmalıydı. Ne bileyim hüzün, dehşet, umutsuzluk vb. gibi bir ifade. Ama ilginç ki suratıma oturtabildiğim tek ifade huzurdu. “Başıma bundan sonra daha ne gelebilir ki?” huzuruydu, yüzümdeki ifade.

-devam edecek...

sonraki bölüm
-bölüm X

dandik tv

2009-11-02T11:27:00.014+02:00

efendim "dandik tv" de şimdi de doksanlı yıllardayız(yuh kral tiiiivi viiiceyi gibin oduk yaaaa). demet sağıroğlu'nun kınalı bebek albümünden, içinde nostaljik göndermeler de bulunan 1994 yapımı muhteşem klibi:

"arnavut kaldırımı" sizlerle.

----->sözlerini de yazalım:

Arnavut Kaldırımı

Biten sevgilerin ardından
Ağlayamam ben böyle yas tutamam
Her sözde her gözde şefkat aramam
Kırıyor kalbimi sonunda nasıl olsa
Giden aşklarımın ardından
Ağlayamam ben böyle yas tutamam
Her sözde her gözde şefkat aramam
Kırıyor kalbimi sonunda nasıl olsa

Dün seni gördüm rüyamda
Arnavut kaldırımlı taş sokakta
Ah bir dili olsa da bir konuşsa
Anlatırdı masumca seni bana
Öpsem bebek gözlerinden çok ağlatırlar
Sarsam seni kollarımdan bir gün alırlar
Sevsem seni doyasıya yıpratırlar
Bir sürü kuru gürültü parçalar sevgimizi
Ey kader böyle mi olmalı solmalı sevgililer

Söz: Demet Sağıroğlu
Müzik-Düzenleme: Gürol Ağırbaş

-dandik tv

kendime not: eski kliplerle uğraşmayı bırakıp iş aramaya başlasam iyi olacak sanki!

özlü sözler...

2009-11-02T11:19:00.003+02:00

"boş durmayın, zamanı ve kendinizi israf etmeyin ulan!"

dandik tv

2009-10-30T13:23:00.008+02:00

efendim "dandik tv" de nostalji rüzgarları esmeye devam ediyor. bu sefer 1987 yılındayız. rahmetli michael jackson'un en neşeli kliplerinden biri geliyor sizler için:

-"The Way You Make Me Feel"

Michael Jackson - The Way You Make Me Feel

----efendim şarkının ecnebice sözleri de bunlar:

Hee-Hee!
Ooh!
Go On Girl!
Aaow!

Hey Pretty Baby With The
High Heels On
You Give Me Fever
Like I've Never, Ever Known
You're Just A Product Of
Loveliness
I Like The Groove Of
Your Walk,
Your Talk, Your Dress
I Feel Your Fever
From Miles Around
I'll Pick You Up In My Car
And We'll Paint The Town
Just Kiss Me Baby
And Tell Me Twice
That You're The One For Me

The Way You Make Me Feel
(The Way You Make Me Feel)
You Really Turn Me On
(You Really Turn Me On)
You Knock Me Off Of My Feet
(You Knock Me Off Of
My Feet)
My Lonely Days Are Gone
(My Lonely Days Are Gone)

I Like The Feelin' You're
Givin' Me
Just Hold Me Baby And I'm
In Ecstasy
Oh I'll Be Workin' From Nine
To Five
To Buy You Things To Keep
You By My Side
I Never Felt So In Love Before
Just Promise Baby, You'll
Love Me Forevermore
I Swear I'm Keepin' You
Satisfied
'Cause You're The One For Me
The Way You Make Me Feel
(The Way You Make Me Feel)
You Really Turn Me On
(You Really Turn Me On)
You Knock Me Off Of My Feet
Now Baby-Hee!
(You Knock Me Off Of
My Feet)
My Lonely Days Are Gone-
A-Acha-Acha
(My Lonely Days Are Gone)
Acha-Ooh!

Go On Girl!
Go On! Hee! Hee! Aaow!
Go On Girl!

I Never Felt So In Love Before
Promise Baby, You'll Love Me
Forevermore
I Swear I'm Keepin' You
Satisfied
'Cause You're The One For
Me . . .

The Way You Make Me Feel
(The Way You Make Me Feel)
You Really Turn Me On
(You Really Turn Me On)
You Knock Me Off Of My Feet
Now Baby-Hee!
(You Knock Me Off Of
My Feet)
My Lonely Days Are Gone
(My Lonely Days Are Gone)

The Way You Make Me Feel
(The Way You Make Me Feel)
You Really Turn Me On
(You Really Turn Me On)
You Knock Me Off Of My Feet
Now Baby-Hee!
(You Knock Me Off Of
My Feet)
My Lonely Days Are Gone
(My Lonely Days Are Gone)

Ain't Nobody's Business,
Ain't Nobody's Business
(The Way You Make Me Feel)
Ain't Nobody's Business,
Ain't Nobody's Business But
Mine And My Baby
(You Really Turn Me On)
Hee Hee!
(You Knock Me Off Of
My Feet)
Hee Hee! Ooh!
(My Lonely Days Are Gone)

Give It To Me-Give Me
Some Time
(The Way You Make Me Feel)
Come On Be My Girl-I Wanna
Be With Mine
(You Really Turn Me On)
Ain't Nobody's Business-
(You Knock Me Off Of
My Feet)
Ain't Nobody's Business But
Mine And My Baby's
Go On Girl! Aaow!
(My Lonely Days Are Gone)

Hee Hee! Aaow!
Chika-Chika
Chika-Chika-Chika
Go On Girl!-Hee Hee!
(The Way You Make Me Feel)
Hee Hee Hee!
(You Really Turn Me On)
(You Knock Me Off My Feet)
(My Lonely Days Are Gone)

(The Way You Make Me Feel)
(You Really Turn Me On)
(You Knock Me Off My Feet)
(My Lonely Days Are Gone)

-dandik tv

sayıklamalar ...

2009-10-27T10:18:00.008+02:00

-depresif gibi...

elimizdekiler bunlar:

*/doğduğu günden beri canı sıkılıyordu.

*/insanları seviyor fakat aynı insanla uzun süre görüşemiyordu.

*/dostlarını da severdi her çağırdıklarında hevesle giderdi meclislerine fakat bir iki hoşbeşten sonra tüm gün ya da gece öylece somurturdu.

*/korkuyordu ama öznesi yoktu bu korkunun.

*/oldukça tembeldi. çünkü aynı işle uğraşmak sıkıntısını artırıyordu. sürekli iş ve meslek değiştirecek cesareti de kendinde bulamıyordu.

*/depresif miydi acaba?

---nereye gittiğini unutmuş(sanırım biraz salakça birinden bahsediyoruz.) öylece yolunda yürürken ellerini cebine soktu. bir iki bozukluk, anahtarlar, buruşuk bir kağıt parçası ve küçük bir deniz kabuğu-geçen haftaki büyükada gezisinden kalma- o kadar. canı iyice sıkıldı. ama parasızlığına değil. zaten doğduğu günden beri parasızdı. bu yüzden çok büyük arzuları olmamıştı hayatında. küçük, basit şeylerden hoşlanır, aynı pantolonu, tabii ki arada yıkayarak, yıllarca giyebilirdi. üç çift ayakkabısı olduğunu hatırlamıyordu hiç.

---"bunalımdayım o zaman." dedi içinden. "yani depresyon gibi bir şey oldum." durdu. "sahi nereye gidiyorum ben?" diye sordu kendine. etrafındaki renklere şekillere baktı. öylesine yabancıydı ki her şey. devam etti yoluna. yarım saattir bu yönde gittiğine göre demek ki bir manası vardı. belli ki bildik bir yere rastlayacaktı. "bunalım!" dedi. "depresyon!" bunlar zengin hastalıkları. yani şarkıcılar, film oyuncuları, ressamlar, sanatçılar gibi "yüksek(!!!???)" ruhlu ve de cebi dolgun insanlara göre hastalıklar. oysa cebinde doğru dürüst bir parası yoktu. kendi gibi fakir insanlar için daha ziyade grip, zatürre, kanser gibi hastalıkları uygun buluyordu. yani birkaç gün öksürebilir, belki ateşi çıkabilirdi. hatta icap ederse bu hastalıklar yüzünden ölebilirdi de. ama, "benim canım sıkılıyor!" deyip de doyasıya bir depresyonu yaşayamazdı.

---bir mağazanın önünde durdu. "acaba kıyafet almak için mi evden çıkmıştım?" diye düşündü. içeri girmeden vitrindeki kıyafetlerin fiyatlarına bakmakla yetindi. uyduruk bir paltonun üzerinde 149 TL'lik bir etiket sallanıyordu. "yok hayır çok pahalı! kıyafet almak için evden dışarı çıkmış olamam." diye düşündü. az önceki istikamette yürümeye devam etti. "depresyona giremeyeceğime göre şöyle mevsimine göre ucuz bir hastalık bulayım kendime." dedi. "grip mesela." nane limon kaynatır, biraz uyur, sevmese de boğaz ağrıları için ıhlamur içerdi.

---yürüye yürüye mavi renkli otobüslerin sıralandığı bir yere gelmişti. insanlar sözde kuyruk oluyor fakat otobüs yanaşıp da kapılarını açınca az önceki kuyruk hak, hukuk, sıra gibi kavramları unutup otobüsün ön ve arka kapılarından birbirlerini ite kaka içeri girmeye uğraşıyorlardı. onların zavallı hallerine bakıp gülümsedi:

- "hatırladım! evet, işe gidiyorum ben!"

belediye hoparlörü: atari salonumuza yeni oyun ekledik

2009-10-26T21:55:00.002+02:00

24karefanzin/atarisalonu'na yeni oyun ekledik.
oyunun konusu şöyle: eee... bush'u dövüyorsunuz işte daha ne olsun? puan da kazanırsınız belki. hadi bakalım sırayla birbirinizi kırmadan güzel güzel oynayın. ekrana da fazla yaklaşmayın gözleriniz bozulur.

oyunu oynamak için burayı tıklayın.

dandik tv

2009-10-26T11:26:00.010+02:00

efendim "dandik tv" den gençlerimize müthiş kültür sanat hizmeti ve biraz da nostalji; aslında onu çok özledik değil mi? sizler için geliyor: ajdar ın meşhur çikita muz klibi. afiyet olsun efendim!

---------------->not: ani bir kararla şarkı sözlerini de ekledik tadından yenmez oldu!

"çikita muz"

Şurup gibiyim şurup
turp gibiyim turp turp

ben ateş sen barut Hmmmm
öptüm seni şap şup

şap şup
şap şup
şap şup

ha şap
Ha şup

şaka değil
işte şurup
krizlere girme
beni unutup

grup olalım grup
ben hudut sen haydut
gizli gizli gelme
her derde deva şifasın şifa
çok çektim cefa
vitamini havuz
ben küfte sen tuz
aahh buz gibiyim buz buz
ohhhh muz gibiyim muz muz

çikita muz
çikta muz
çikta çikta çikta
çik çik çik çikita
çikita muz

fidanı muz sensiz kalbim buz buz
hiçbirşey isteme benden
ahhh yoksa bu aşk tuz buz
ohhh yoksa bu aşk göz göz dudak dudak ten ten

daha fazla diretme
üstüme fazla gelme
inan ilacın benim
ahh ok gibiyim ok ok ohh yok gibiyim yok yok

çikita muz çikta çikta çikta çik çik çiki ta çikita muz

söz-müzik: ajdar anık

-dandik tv

özlü sözler...

2009-10-25T18:06:00.004+02:00

"herhangi bir eşyaya baktığımızda bizi gülümseten anılar artık canımızı yakmaya başladıysa yolun yarısını geçmişiz demektir."

-halit ayarcı

dandik radyo

2009-10-24T10:40:00.005+03:00

efendim bu "kuş dili hicazkar" şarkımız haftasonları, özellikle de cumartesileri çalışmak zorunda olan dinleyicilerimiz(okuyucu da olabilir) için "grup dünden kalan çay"dan geliyor.

haftanın sonu

cuma günleri işe geç kalmak gibi
cuma günleri 418 otobüsünü kaçırmak gibi
muavinin ellerine akbili uzatamamak gibi
şöförün gözlerini görüp de bakmamak gibi

hiçbir cumartesi işim bitürlü bitmedi
asla cumartesi bana tatil olmedi(yanlış yazmadık kardeşim. evet! ol-me-di. kafiye olsun diye...)
ben tembelim , gece benim sabah benim
sen beni hiç düşünme , ben hep tembelim

haftanın sonu, bi hakaret gibi
haftanın sonu , hep cumartesi iş yeri

pazar günleri pazartesi alır beni
pazar günleri elimdeki balık gibi
pazartesiyi düşünürken ağlamak gibi
kıymetini giderken anlamak gibi

haftanın sonu bi sakatat gibi
haftanın sonu ,çalışmaktan tiskindirir beni
haftanın sonu, bi hakaret gibi
haftanın sonu , hep cumartesi iş yeri

(şimdi rap bölümü giriyor)

haftanın sonu iki gündür
maaşlı çalışıyorsan eğer
cumartesinin kaçacağı yer dübüründür.
haftasonu hep mesai
haftasonu çalışan hep enayi
güle güle cumartesi
güle güle cumartesi

(burada da metalciler giriyor back vokale.)

hell yeah! hell yeah! cumartesi.
güle güle cumartesi
hell yeah! hel yeah!
güle güle hell yeah!
hell yeah! mada faka!!! (yuh uçtuk biraz!!!)

not: anlaşıldığı gibi pinhani'nin şarkısından bayağı bir aşırdık.

ama olsun 2010'da istanbul kültür başkenti olacak.

böyle şeyler aşırmalar falan hep kültür bunlar.

-dandik radyo

özlü sözler...

2009-10-24T09:40:00.000+03:00

"atın yerine eşşeği bağlamam ben!"

- hanımın çiftliğindeki güllü.

özlü sözler...

2009-10-22T11:13:00.001+03:00

"ağustosta yağmur yağacağına gökten yılan yağsa daha iyidir."

- kim söylemişti unuttum!

tefrika;" Huzur Bölüm VIII"

2009-10-18T22:50:00.002+03:00

önceki bölüm
-bölüm VII

HUZUR

VIII

Doktorun hastalıklı bir yüzü vardı. Boş kaldıkça sol eline aldığı eski moda işlemeli mendille sağ elinin parmaklarını ovalıyordu. Üstelik bunu yaparken kalın camlı gözlüklerinin ardından insanın yüzüne bir şeyler anlamaya çalışıyormuş gibi dikkatle bakıyordu.

Doktor, kıyıları soyulmuş koyu yeşil renkli meşin koltuklara oturduğumuz ilk yarım saat boyunca annem ve babamla uzun uzadıya bir şeyler konuştu. Ne konuştuklarını doğal olarak bilemiyordum. Fakat bu konuşma bir süre sonra öyle sıkıcı bir hal almıştı ki hasta olduğumu bile unutturmuştu.

Dr. Yannis, gözlüklerini gözünden çıkarıp, elinde oynadığı mendille güzelce sildikten sonra özenle kutusuna yerleştirdi ve başka bir kutudan aynı kalınlıkta camları olan fakat çerçevesi ötekinin aksine siyah değil de ahşap desenli başka bir gözlük çıkardı. İlginç bir adamdı Yannis Bey. Camlarına iki kere üfledikten sonra gözlüklerini taktı, koyu ceviz rengindeki, cilası yer yer tamamen kaybolmuş masasının sağ alttaki çekmecelerinden birinden muayene için otoskopunu çıkardı.

İki kulağımı da uzun uzun muayene etti. Fakat hareketleri hoyratçaydı. Otoskopu kulağıma sokmadan önce sertçe kafamı yana eğiyor, elindeki aleti tek hamlede kulağıma sokuyordu. Buz gibi metal kulağıma değdikçe irkiliyor, oturduğum yerde ister istemez kımıldanıyordum. Buna mukabil Dr. Yannis, zayıf kollarından hiç beklenmeyecek bir kudretle parmaklarını etime saplarcasına kolumdan tutuyor, beni oturduğum yerde sabitlemeye çalışıyordu. Gayrı ihtiyari annemin yüzüne baktım göz ucumla. Rengi atmıştı. Babam ise kaşlarını çatmış oturduğu koltukta deviniyordu.

Sanki tamamen irademi kaybetmiş gibiydim. Normal hayattaki ben her ne kadar sakin, içine kapanık, hafif melankolik biri olsam bile böylesine itilip kakılmaya sessiz kalmazdım. Amma velâkin işte doksan yedilik doktor buruşuk derisinde kocaman benler olan elleriyle beni itip kakıyor, çürümüş nefesini yüzüme üfleyerek bir şeyler söyleniyordu.

Doktor otoskopunu sağ kulağımdan çıkardıktan sonra bir an karşımda durdu ve çenesinin ucunda biriktirdiği uçları kızıla yakın bir kahverengiye boyalı gri sakallarını çekiştirerek bir şeyler söyledi. Muhtemelen kulaklarıma sövüyordu ya da ben öyle düşünmüştüm. Çünkü tahmin ettiğim gibi hiçbir şey bulamamıştı.

Tekrar masasına geçti, koltuğuna gömülürcesine oturdu, otoskopunu masa üzerine gelişigüzel bıraktı ve gümüş gövdeli, altın uçlu dolma kalemiyle önündeki kağıda bir şeyler yazarak konuşmaya başladı.

Ben de oturduğum yerden kalkıp cam kenarında karşılıklı duran, diğer koltuklarla aynı meşin kaplamadan yapılmış fakat durumları öbürlerine nazaran daha acıklı olan koltuklardan yolu ve ilerideki caddeyle az daha ötelerde yapraklarını dökmüş birkaç akça ağacı gören koltuğa oturdum. Sokak, ışık direkleri, binanın önüne park etmiş ve muhtemelen bizim ihtiyar Yannis’e ait olan sağ ön lastiği inik amerikan, karşı cadde, ötedeki kel akça ağaçlar, özetle gözümün gördüğü her şey sanki bilinci bozuk bir yazarın kaleminden çıkmışçasına iç karartıcı, sefil bir haldeydi.

-devam edecek...

-sonraki bölüm

obtüratör

2009-10-10T15:33:00.018+03:00

dilenci kadın

"avuç açtı insanlara,
yüzünde maskesiyle yüzlerine baktı.
bedensiz bir elden gelen nasibi,
boş plastik bardaktı..."

mayıs 2008

not: fotoğrafın üzerine tıklayınca büyüyor sanki!

-obtüratör

özlü sözler...

2009-10-10T15:25:00.001+03:00

"ekinler baş vermeyince kör buzağı topallamaz."

-recep ivedik'in babannesi

sayıklamalar...

2009-10-07T10:26:00.000+03:00

-hiç erimeyen maaş

   Aesop(ezop gibi okunuyor.), kimisinin telaffuzuna göre; Esop, kulağı az duyan yaşlı amcalara göre; Esat. Kimliğinde yazdığına göre ise Haşep. özel bir şirkette hiçkimsenin severek yapamayacağı bir işi yapıyor. her sabah saat 06:15'te başında ıslık sesi olan bir şarkıyla uyanıyor, 06:30'da tuvalet aynasına bakarak dişini fırçalamaya başladığında insan olduğunu anlıyor, 06:45'te ikinci çayını içerken ismini, cismini hatırlıyordu. saat 7'ye iyice yaklaştığında ise bir işi olduğunu hatırlıyor ve aceleyle masadan kalkıp ikinci kez dişlerini fırçalıyordu. omzuna kadar uzanan saçlarını güç bela yola soktuktan sonra ancak 07:30 gibi evden çıkıyordu.

    Aesop'un gündelik kelimeleri vardı. sabah uyandığında gece gördüğü rüyalarından arta kalan saçma sapan artık kelimeler; elma gibi, kerata gibi, fıskiye gibi... bugünün kelimesiyse ispermeçet'ti. evet ispermeçet! balina ya da benzeri balık cinsi gibi bir şey olduğunu tahmin ediyordu. ispermeçet balinası gibi. kafasında ispermeçeti yüzdüre yüzdüre ilk vesait olan sarı minibüse bindi. yaklaşık 15 dakika boyunca sallana sallana, itiş kakış, ve etrafındaki ona omzuyla, sırtıyla, koluyla bir şekilde değen, dokunan, onun bindiği minibüste nefes alan, aldığı nefesi tutan, koyverip salan, etrafa bakınan, şöför bey'e para uzatan; ya da kendisinden uzatmasını rica eden herkesten nefret ederek ilk yolculuğunu tamamladı.

     ikinci vesaite binmek için 10 dakika tempolu bir şekilde yürümesi gerekiyordu. ilk adımlarla kalabalıktan sıyrılmanın verdiği ferahlıkla düşünmeye başladı. ispermeçet dedi önce. sonra, dünden kalan işler geldi aklına. pek çok insana göre iyi bir işi vardı. ama daha çoğuna göre de kötü. sonra diğer insanların yaptığı işleri düşündü. yok dedi, yapamam! biliyordu kendini sıkılırdı hemen. belki ellinci kez ispermeçet dedi içinden. beğenmediği işleri yapan insanların aylık kazançları müthişti. o işleri yapamazdı ama eline o kadar para geçse çok da güzel harcardı. harcamak diye düşünürken birden akbilinin boş olduğunu hatırladı. akbil; akıllı bilet! acaba dedi o mu daha akıllı yoksa ben mi? bilemeyeceğim! 20 kaat      yüklese yeterdi. banklamatiğe gitti.

     Allah'ım dar gelirliye acı, orta direği beladan koru diye dua ederek ve bankamatiğin kartını yutmamasını umarak kartını yerleştirdi. şifresini girdi, sefil bakiyesini görüntüledi. işte tam o zaman ispermeçet balinası gözünün önünde kıvrıla kıvrıla döndü dolaştı, tam burnunun hizasında durup ağzındakini lök! diye Aesop'un önüne atıverdi: hiç erimeyen maaş! eksilmeyen maaş bakiyesi! iç geçirdi evet dedi Aesop, ya da Haşep. öyle bir şey olsa ya!

böyle gecelik faiz gibi bişey olsa eksilen maaşını tamamlayıverse diye düşündü. sonra gözünün önüne "çingeneler zamanı" filminin başlangıcında elinde kırık şemsiyeyle kameraya dönmüş halde hikaye anlatan deli geldi. puuuu! diye tükürdü deli önce. aynen filmdeki gibi. sonra hiç es vermeden hızlı hızlı konuşmaya başlad: utanmaz mısın? kazandığın gözünü doyurmaz mı? utanmadan faiz mi yersin? dedi. benim dedi beynimi yerler, beynimi uyuştururlar. sen de onlardan mı olacaksın? dedi. ve son kez filmdeki gibi puuu diye tükürüp ispermeçet balinasının ağzına girdi. ispermeçet de deliden aşşağı kalmayan sitemli bir tavırla döndü arkasını ve bankamatik ekranının maviliğinde gözden kayboldu.

saat 08:30'a geliyordu. Aesop deli'nin ve ispermeçet balinası'nın tavırlarına rağmen kafasında hiç erimeyen maaşın hayaliyle ikinci vesaite binmek için otobüs durağına yollandı.

belki devam eder...

tefrika; "Huzur Bölüm VII"

2009-10-06T22:13:00.003+03:00

önceki bölüm
-bölüm VI

HUZUR

VII

Dr. Yannis’in muayenehanesi Şişli’nin nispeten ıssız bir mahallesinde, eskimiş apartmanların gölgelere boğduğu dar bir sokağın sonundaki, dışı zamanında kirli sarıdan koyu yeşile çalan belirsiz bir renge boyanmış, iki dairesi dışında tüm dairelerin camlarının perdesiz olduğu Pirinççiyan Palas apartmanının ikinci katındaydı. Şişli gibi bir yerde dairelerin çoğunun boş olması insanın ister istemez aklına takılıyordu.

Apartmanın kapısından girer girmez en aşağı yirmi sene öncesini hatırlatan bir koku genzime doldu. Bu kokuyu ilkokuldayken, teneffüslerde okulumuzun öğrenci azlığından kullanılmayan sınıflarında, boş odalarında dolaşırken duyumsardım. O zamanlarda en büyük zevkim buydu. Pek arkadaşım yoktu. Arkadaş bulacağım diye bir çabam da yoktu. Yalnız olmayı ta o zamanlardan beri seviyordum. O boş sınıfları ilk keşfettiğim zamanı pek hatırlamıyorum, zaten oralarıyla ilgili hatırladığım anılar da bölük pörçük, kısa sahneler. Kim bilir kaçıncı kez girdiğim sınıflarda tahtaya tebeşirle yazılmış, anlamını o zamanlar çözemediğim yazılara bakardım tüm merakımla. İlginç yazılardı bunlar, benim gibi henüz Ali topu tut! Külliyatını ezberleyememiş bir ilkokul öğrencisi için: 1 mayıs 1978’de Taksim’de buluşacaklarmış. Sosyalizm için, eşitlik için, özgürlük için, demokrasi içinmiş. Kim yazmıştı bu yazıları bilemiyorum. Amcalarımdan sağ-sol davasının o zamanlarda ortaokullara hatta ilkokullara kadar yayıldığını işitmiştim. Bir de bizim okulun eskiden sosyalist yuvası olduğunu söylerdi büyük amcam. Bu yüzden beni oraya yazdırdığı için kızardı babama. Babam da “yahu birader eskidendi onlar” diye geçiştirirdi amcamı.

Eskiden Hakan öğretmen varmış bizim okulda. Amcam ondan bahsederken dişlerinin arasından “kızııııl” derdi. Mahallenin delikanlılarını hafta sonları okula toplar, onlara sosyalizmi, solculuğu anlatırmış sınıfta. 12 eylülde tutuklanmış daha sonra ondan haber alan olmamış. “Lenin’le kavuştular birbirlerine.” derdi amcam.

Ben solağım. Solak olmamdan ötürü solcu olduğumu sanırdım ilkokuldayken. Sağlak olanları ise doğal olarak sağcı. Marifetmiş gibi birde arkadaşlarıma, “solcuyum ben. “ der, ardından boş sınıflarda öğrendiğim sloganları-demokrasi hariç. Çünkü onu söylemeyi beceremiyordum, dilim dönmüyordu bir türlü. Hoş şimdi de demokrasiden pek bahsedemiyoruz o ayrı bir mesele.- sıralardım. Hatta bu yüzden sırasıyla öğretmenimden, okul müdüründen, babamdan ve son olarak, amcamdan didaktik dayaklar yemişliğim var. Söylememe gerek var mı? Amcamdan yediğim dayaktan sonra kendimi sağ güruhun şefkatli kollarına bırakmıştım.

Koku vesilesiyle muayenehanenin olduğu kata, bin bir anıya dolanarak, kaçmaya çalışarak, kimi zaman tatsız bir hatırayı ayağımla iteleyerek güç bela çıktım. Kapının önünde derin bir soluk aldım. Babam zili çalarken yüzünde düşünceli, hemen hemen silik bir ifade vardı. Biliyordum onun pek umudu yoktu. Babamın aksine annemin iyileşeceğime dair inancını kolumu tüm gücüyle sıkmasından hissedebiliyordum.

-devam edecek...

-sonraki bölüm

azimuth öğretiyor: html kodları ile yatay çizgi çizmek

2009-10-05T23:30:00.004+03:00

WEB SAYFASINA YATAY ÇİZGİLER EKLEMEK İÇİN:

&LTHR> TAGI KULLANILIR

BU TAG İÇİNDE KULLANILAN BAZI KODLAR YARDIMI İLE ÇİZMEK

İSTEDİĞİMİZ ÇİZGİNİN ÖZELLİKLERİNİ DE BELİRLER.

İŞTE BU TAG İÇİNDE KULLANILAN KODLAR:

WIDTH__: ÇİZGİNİN YATAY UZUNLUĞUNU BELİRLER

SIZE__: ÇİZGİNİN KALINLIĞINI BELİRLER

COLOR__: ÇİZGİ RENGİ BELİRLENİR

BU KODLAR ŞU ŞEKİLDE KULLANILIR:

&LThr width=”100%” color=”#0000F8” size=5>

YAZDIĞIMIZDA WEB SAYFAMIZDA BELİREN ÇİZGİ ŞU ŞEKİLDEDİR:

ÇİZGİ GENİŞLİĞİNİ BİR DEĞER OLARAK YA DA SAYFA GENİŞLİĞİNE GÖRE

YÜZDELİK ORANDA BELİRLEYEBİLİRİZ. KALINLIK İSE 1-100 ARASI DEĞERLER ALIR.

BURADA AYRICA BELİRTELİM BU TAG'IN ŞEKLİNDE KAPATILMASI GEREKMEZ

ŞİMDİLİK SADECE YATAY ÇİZGİYİ ANLATTIK DİKEY ÇİZGİ NASIL ÇİZİLİR? NASIL KONUMLANDIRILIR?

SORULARINI DAHA SONRA YANITLAMAYA ÇALIŞACAĞIZ.

ŞİMDİLİK BU KADAR

-azimuth

sayıklamalar...

2009-10-05T13:19:00.017+03:00

-@???!!!!...

*gregor samsa, bir sabah uyandı ve kendini bir böcek olarak buldu.

*hayri irdal, bu sabah uyandı ve kendini bulamadı!

*önceki iki gün'ün sonucu dağılmış odasının içinde arandı durdu. çalışma ve yan gelip uyuma gibi ulvi amaçlar için kullandığı mucizevi tek kişilik koltuğunun- ki, hayri irdal'ın her şeyi tek kişilikti.- üzerinde birikmiş kıyafetleri karıştırdı. bulamadı!

*arkadaşlarına telefon açtı, sordu tek tek. anlamadılar! dalga geçtiğini düşündüler. zaten hayri irdal dalga geçmeyi severdi. aradabir arkadaşlarını arar; vakitli-vakitsiz, gizli-açık saçmalardı. bu sefer de aynını düşündü arkadaşları.

*internette arattı kendini. öyle ya artık aranan her şeyin internette bulunduğu bir devirde yaşıyodu.
bulunan yaklaşık 9.510 sonuçtan hiçbirinde kendini bulamadı.

*eski defterler, diye sayıkladı. şu meşhur eski defterler! odasında şöyle bir dolandı; çekmeceleri karıştırdı, yatağın altına baktı bir de son olarak odanın rutubetli bir köşesine sinmiş duran koliyi karıştırdı. toplamda-yazıyla ve sayıyla- beş(5) adet eski defter buldu.

+birinci ve en küçüğünden lise anıları çıktı. bu kadar az mı? diye üzüldü.

+ikinci ve yırtık olanı ise ilkokuldan ibaretti. eskimişti, yırtılmış ve her sayfasının köşeleri buruşuktu. yazıları da çirkindi. amma da çirkinmişim dedi hayri.

+üçüncü defter ise ilk okuldan öncesine aitti. yazı yoktu. eskiydi, üzerine kakaolu süt dökülmüştü. belki bir kaşık da bal vardı sütün içinde. yazıya benzer, daha doğrusu harfleri andıran bir sürü şekil ve her biri ayrı renkte. ha bir de kedi, köpek-snopy'e benziyor biraz.- ve kuş resimleriyle, bir yelkenli resmi vardı. demek ki hayri irdal denizi, denize açılmayı, gemileri, yelkenlileri küçüklükten beri seviyordu.

+dördüncü defter en büyük olanıydı. cildi nispeten yeniydi. ilk iş tecrübelerine aitti. içinde seyyar satıcılık, hamburger pişirme, tuvalet temizleme gibi kahramanlık gerektiren işler hakkında bilgiler vardı. bir de performans değerlendirme formları. c biraz düşük bir not değil mi? diye geçirdi içinden hayri.

+beşinci defter ise pırıl pırıldı. ve boştu. yoktu sanki! benim gibi dedi hayri.

doktor Ramiz'le içtimai sıhhat; "havalar soğuyacak"

2009-09-29T17:08:00.009+03:00

bu sabah işe giderken derince bir nefes aldım; havada "kış kokusu" vardı. dün akşam iş dönüşü de havada aynı "kış kokusu" vardı. tabi şimdi biraz sinestezi ile de alakası var bu durumun ama, gerçekten de kış geliyor gibi. hem de öyle aniden gelecek kış. hava durumu bültenlerinde haberini önceden alamayacağız. zaten romatizmalı sol ayak bileğim de ağrıyor son birkaç akşamdır. yağmur da gelecek belki.

kalın giyinin üşütmeyin. yani diyorum ki adam olun üşütmeyin kendinizi. en nefret ettiğim şeylerden birisi de otobüs, minibüs, vapur, hulasa bilimum toplu taşıma aracına nezlesiyle, gribiyle, burnuyla, sümüğüyle binen hastalıklı insan tayfasıdır. hasta mı oldun? git evinde yat dinlen! niye benim bindiğim otobüse biniyorsun? niye hapşuruyorsun? hadi mecbur kaldın bindin. öksürürken hapşururken niye ağzını kapamazsın? ben senin sümüğünü, mikrobunu çekmeye mecbur muyum? bre medeniyetsiz! hayvan eşşoğlueşşeği, hormonlu dere kurbağası! mikrop saçıyorsun topluma.

yıkıl karşımdan, defol!

tefrika: "Huzur Bölüm VI"

2009-09-29T00:02:00.004+03:00

önceki bölüm
-bölüm V

HUZUR

Uyandığımda saat sabah on biri geçiyordu. “Ne biçim rüya!” dedim içimden. Yoğun geçen bir hastane maratonunun ardından ilk defa bu kadar uzun süre uyuyabilmiştim. Günlerden pazartesi. Son bir umut, memleketin en ünlü kulak doktoru olduğu söylenen Dr. Yannis’e muayene olacaktım bugün. İki buçuk aydır gitmediğimiz hastane, görmediğimiz doktor kalmamıştı. Her defasında aynı testler yapıldı; kulağıma soğuk cihazlar sokarlarken ben her defasında temiz midir acaba? Diye düşündüm. Her seferinde aynı MR., Tomografi her neyse işte; her defasında aynı “çamaşır makinesine girme” hissi. Sonuç aynı: Biz bir şey bulamadık! Tıp bu konuda çaresiz! Ama üzülmeyin her gün yeni bir gelişme kat ediliyor.-doğru söylüyordu; yirmi beş yıllık hayatımı göz önüne alırsak, hadi altı yılını çıkaralım, kalan on dokuz yıl boyunca istisnasız her yıl kansere çare bulunduğunu öğreniyordum televizyon ve gazetelerden. Ve her yıl binlerce insan ölüyordu kanserden.-

Kahvaltıda annemle şakalaştık uzun zamandır ilk defa ağız dolusu güldük.-Her ne kadar çıkardığım sesi duyamamak bana hala garip gelse de güldüm. - Geçen zaman içinde ailem ve beni yalnız bırakmayan az sayıda arkadaşımla beraber kendi aramızda amatörce bir işaret dili geliştirmiştik. -Kendi sesimi duyamadığım için konuşmaktan çok işaret etme ve yazıyı tercih ediyordum insanlarla iletişim kurmak için. Yoksa dilsiz değildim.- Bu amatör dili kullanarak bir iki espri yaptım; sağ işaret parmağımı yere doğru çevirip yukarı aşağı iki kez salladım ve bir kez kol saatime vurdum.-Bu şimdiki zaman, şu an, şimdi anlamına geliyordu.- baş parmağımı göğsüme dokundurdum,-Ben!- iki elimi, parmaklarımı da şıkırdatarak omuzlarımla beraber salladım-Dans ediyorum, dansçıyım!- sol elimin işaret parmağını iki gözümün alt hizasından hızlıca geçirdim.-İzle, seyret!- ardından masayı işaret ettim. İki elime de birer çatal alıp tabakta duran dilimlenmiş hıyardan birer parçaya sapladım ve ellerimdeki çatallara uydurma bir samba dansı yaptırdım. Annem gülerek kafama hafifçe vurdu. Kaşlarını çatıp-gülmesini saklayamayarak- işaret parmağını “didaktik” bir şekilde salladı. Muhtemelen nimetle şaka olmaz demek istiyordu. Ama o an gülmekten nasıl tarif edeceğini bilemedi ve sadece parmağını sallamakla yetindi.

Babam halletmesi gereken önemli işleri olduğu için erkenden dükkana gitmişti ama birazdan gelip bizi doktora götürecekti. O yüzden şakalaşmayı kısa kesip kahvaltımızı bitirdik. Giyindik kuşandık o arada da babam geldi. Ceketini portmantoya asarken bana baktı, gülümsedi, sol gözünü bir kere kırparken aynı zamanda boşta kalan sağ elini kendi ekseninde yarım tur çevirdi- Nasılsın, nasıl gidiyor? Demekti bu.- gülümseyerek başımı yukarı aşağı salladım- iyidir, her şey iyi, işler yolunda…-

Gülümseyerek sağ elini parmak uçları birbirine değecek şekilde hızlıca birkaç kez açıp kapayarak şu bilinen “Dırdırcı, düşük çeneli, geveze!” işaretini yaptı.- kullandığımız amatör işaret dilinin annemin bilmediği, babamla beraberken kullandığımız versiyonunda bu işaret annemi tanımlıyordu.- Salonu işaret ettim gülerek. Sağırlığa alışıyor, kabulleniyor muydum yoksa? Kesinlikle hayır! Ama bu sabah nedense havadan sudan şeylere gülmekten başka bir avuntu bulamıyordum kendime.

-devam edecek...

sonraki bölüm
-bölüm VII

yer gösterici cezmi: "Çingeneler Zamanı"

2009-09-23T17:12:00.013+03:00

"Çingeneler Zamanı"
(Dom za vešanje)
(Time of The Gypsies)

1988 - dram

yönetmen: Emir Kusturica
orjinal dili: Çingenece(bu nasıl bir dil ki?)

oyuncular:

Davor Dujmović - Perhan (esasoğlan, maalesef 1999 yılına intihar etmiş.)
Bora Todorović - Ahmed (bu da gavatın, deyyusun önde gideni, bayrak tutanı.)
Ljubica Adzovic - Khaditza (Perhan'ın büyükannesi)
Husnija Hasimovic - Merdzan (Amca - filmde on numara şerefsizi canlandırıyor, nuri alço'nun salak versiyonu.)
Sinolicka Trpkova - Azra ( Perhan'ın yavuklusu.)
Zabit Memedov - Zabit (Komşu)
Elvira Sali - Danira (Perhan'ın bacısı.)
Suada Karisik - Dzamila
Sedrije Halim - Ruza (Azra'nın anası, aynı cennet mahallesindeki Pembe'nin karakterinde biri)

Film, alengirli güçlere sahip olan Perhan'ın genç yaşta Yugoslavya'nın küçük bir köyünden çıkıp italya'da bir suç şebekesine dahil oluşunu, Azra(azra akın değil!) ile yaşadığı aşkı ve kızkardeşi Danira'ya uzun süre sonra tekrar kavuşmak için gösterdiği çabalar etrafında izleyiciyi ağlatır beya!

Filmin çok puslu bir görüntüsü var, hep yağmur hep kış mevsimi. ağustosta izleseniz bile üşütüyor! Filmde profesyonel oyuncuların yanı sıra gerçek çingeneler de rol aldığı için anlatımın doğal bir tadı var. Ayrıca filmi orjinal dilinde(çingenece) izlerseniz; "Siktir!, Naş(haydi manasında kullanıyorlar.), komşuge(komşu yani.) gibi bazı bildik kelimelerle karşılaşacaksınız.

Filmin müziklerini Goran Bregoviç bestelemiş. Hani Elveda Rumeli dizisinde Sütçü Ramiz'in kızı öldüğünde çalan "Ederlezi" var ya işte o da bu filmin müzikleri içinde.

Perhan ve yavuklusu Azra.

Bu filmi mutlaka izleyin! Hatta sıfır DVD'sini bulursanız bize de haber verin. çok aradık bulamadık.

not: bu yazıdaki bilgilerin bir kısmı wikipedi'den araklanmıştır!

e filmi de izledik yani bi kısmını da ezberden yazdık.

tefrika;"Huzur Bölüm V"

2009-09-20T20:37:00.005+03:00

önceki bölüm
-bölüm IV

HUZUR

Annem beyazlara renk bulaştırmayayım diye beni iki saat kadar çamaşır sepetinde bekletti. Bu süre zarfında babam telaşını gizlemeye çalışan uyduruk bir gülümsemeyle koridorda dolanıp duruyor, arada gelip geçen doktorlara manasız olduğunu tahmin ettiğim sorular- Ne dediğini duymasam bile en azından yüz ifadesi ve el hareketlerinden çıkardığım sonuç buydu.- soruyordu. Annem elimden tutmuş yaş dolu umutlu gözleriyle yüzüme bakıyordu. Babam bir iki volta daha attıktan sonra karşımda durdu cebinden çıkardığı buruşuk bir teslimat fişinin arkasına bir şeyler karalayıp bana uzattı. “Aç mısın, kantinden sana bir şeyler alayım mı?” diye yazmıştı. “Evet” manasında başımı salladım.

Vişne suyumun son bir iki damlasını yudumlarken benimle ilgilenen doktor geldi. Bir şeyler anlattı. Babamın kağıda yazdığına göre metabolizmamın “spesifik!!!” özelliklerinden dolayı diğer renklilere de kendi rengimi bulaştırabilirmişim. Bu yüzden doktor çamaşır makinesine tek başıma girmemi, bunun için de iki saat kadar daha sepetteki diğer renklilerin yıkanmasını beklememi söylemiş.

Annemle beraber hastane içinde, ne yapacağımızı bilmeden, hatta düşünmeden dolandık durduk. Önce kantine indik. Sonra sıkılıp çamaşır makinesinden çıkarılan beyazların büyük bir özlemle kurumayı bekledikleri odaları dolaştık. Bahçeye çıktık, hava çok sıcak olduğu için çok duramadık ve kömürlük kapısından içeri girdik. Gübre dolu çuvalların arasından, sağ ellerimizle burunlarımızı tutarak geçip ameliyathaneye açılan demir kapının önüne geldik. Biraz ağır olmasına rağmen annemin yardımıyla kapıyı açtım. İçeride dört tane ameliyat masası, her masanın başında da hummalı bir çalışma vardı. Annem hiç vakit kaybetmeden ellerini yıkadı ve kırmızı renkli kışlık yün eldivenlerini takıp borsacı olduğu söylenen şişman adamın yattığı masanın başına gitti ve çantasında getirdiği dantel örneklerinden faydalanarak başarılı bir kalp ameliyatı yaptı. Öyle ki hastayı daha o gün taburcu edip Zincirlikuyu’daki aile kabristanlığına defnettiler.

Defin törenine yüzlerce kişi katılmıştı. Mezarlıkta, üstelik, borsacının naaşının başında olmalarına rağmen yüksek sesle tartışıyorlardı. Kimisi “Çok iyi adamdı. Dört çocuğumu okuttu benim!” diye haykırırken, bir başkası buna mukabil “Ona kaptırdığım paralar yüzünden dört çocuğumu okuldan almak zorunda kaldım.” diyordu. Otuzlu yaşlarının ortalarında gösteren papyonlu bir garson; “Allah razı olsun ondan, sayesinde garsonluktan kazandığım paraları borsada değerlendirip koca bir servet sahibi oldum. İki dükkanım var, şimdi çok mutlu bir garsonum.” diyor. Buna karşılık elli yaşlarında gösteren kıvırcık saçlı şişman bir adam onun yüzünden iki dükkanım borsada battı, elimde kala kala deniz kenarındaki umumi hela kaldı. Orası da olmasa tümden perişandım.” diye bağırıyordu. Kurumuş bir erguvan ağacının dibine çömelmiş, elindeki sopayla yere atomu şematize eden küçük daireler çizen 26-27 yaşlarındaki düz saçlı tıknaz üniversite öğrencisi tartışan adamları bir süre seyrettikten sonra bana döndü ve “Bakma onların kavga edip durduklarına. Hepsi de bu adamla yola çıkarken altına girdikleri riskleri biliyorlardı. Şimdi kaybedince yan çiziyorlar.” dedi. Ve burnundan “pıff!” diye bir ses çıkararak güldü.

Tartışma bir süre daha devam etti. Son olarak kocaman göbekli sıska bacaklı, üzerinde leke dolu beyaz bir önlük, başında da beyaz aşçı şapkası olan köfteci yanaklarından boncuk boncuk terler süzülerek, tok sesiyle; “Rahmetli yemek yemeyi çok severdi. Bir oturuşta ekmek arası otuz köfteyi yerdi” diye haykırdı. Buna karşılık; şık bir restoranın temiz önlüklü zayıf aşçısı kibar bir sesle; ” Beyefendi sıhhatine pek düşkündü. Ömrü boyunca bir öğünde; yarım ekmekle bir mercimek tanesinden fazla bir şey yemediğine şahitlik ederim” dedi. Ve ardından kalabalık, tıknaz üniversite öğrencisinin talimatıyla, hep bir ağızdan “Âmin!” diye haykırdı. Müteakiben defin işi tamamlandı.

İkinci iki saatin sonunda sıra bana gelmişti. Annem odada bulunan doktor ve hemşirelere aldırmayarak az önceki başarılı kalp ameliyatının da verdiği cesaretle, beni kirli çamaşır sepetinden çıkarıp, doktorlar tarafından ısrarla MR makinesi olduğu söylenen 1991 yapımı Arçelik FULL AUTOMATIC 2600 model çamaşır makinesinin içine yerleştirdi. Kucağıma Vernel yumuşatıcı toplarından bir tane koyup-Hâlbuki ben Yumoş’u daha çok severdim.- makinenin kapağını kapattı.

Dört bir yanımdan gelen ılık suyla beraber dönmeye başladım. Sonra annemin “şunun ivmesini biraz arttıralım!” dediğini duydum. Tam “Yaşasın duyabiliyorum artık!” diye haykıracakken makine askerdeyken kullandığım Tuzla üretimi hurda 4X4’ün yokuş yukarı çıkarkenki homurdanmalarına benzer bir gürültüyle ivmelendi, ivmelendikçe de imkânsız hızlara ulaştı.

Artık etraf kararmıştı. Hurdanın homurtuları da kesilmişti. Derinlerden gelen otoriter bir ses “Komando yürüyüş kararı sayılacak! Say!” diye haykırıyordu. Ardından askerliğim boyunca olmasından korktuğum şey olmuştu; görev yaptığım yazıhanedeki eski bilgisayarın ekranında mavi fon üzerine “System failure!” altında da Türkçe olarak “Kayıtlı-kayıtsız tüm veriler kaybedildi.” onun altında da “Görülen lüzum üzerine askerliğiniz bilinen bir tarihe kadar uzatılmıştır.” yazıyordu. Onun altında da İngilizce, ”Insert coin!” diye yanıp sönen bir yazı vardı.

-devam edecek...

sonraki bölüm
-bölüm VI

-24karefanzin - boş işler müessesesi

Belediye Hoparlörü: "tüh yaa!"

2009-09-19T22:15:00.012+03:00

herhalde dünya tarihinde kendi kuruluş yıldönümünü kutlamayı unutan ilk müessese biz yani "24karefanzin boş işler müessesesi"dir. az önce -yani kuruluş yıldönümümüzden bilmem kaç gün sonra- fark ettik ki bir yılı devirmişiz! siz sayın takipçilerimizle birlikte nice yıllara diyoruz efenim!

Halit Ayarcı ve Saz Arkadaşları;

Hayri İrdal
ve
Doktor Ramiz

---->not!

bu arada unutmadan söyleyelim kuruluş tarihimiz "25 Temmuz 2008 cuma" günüdür.

----> bir de unutmadan!

yarın bayram! yaşasın!

Belediye Hoparlörü; "site bozuldu sanki!"

2009-09-19T21:27:00.012+03:00

Bu aralar blogger'a bir haller oldu. Ya da Türk telekom'un zımbırtılarında iş yok! Neyse, şu an gördüğüm kadarıyla müessesemizin bazı ıvır zıvırları(düğmecikleri) işlemiyor. giriş butonu bile görünmüyordu da foxyproxy diye bir programı kullanarak DNS değiştirdim de bu gönderiyi öyle yolluyorum. siz de indirin bu programı. söylemesi ayıp youtube'a da bu programdan giriyorum.

" acaba sayın başbakanımız youtube'a girmek için hangi programı kullanıyor?"

foxyproxy programını burdan indirebilirsiniz.

---işte burdan!----

--->not:

valla açık konuşayım ben bu programı kullanalı fazla olmadı bi yamuğunu görmedim(zaten sitesinde 5 milyon kere indirildi yazıyor.) şimdilik. ama olur da siz bi yanlışını görürseniz bana da bi mail atın ya da bu yazıya yorum bırakın ki ben de yazımı düzelteyim.

-------->düzeltme(yaklaşık bir 30 dk. sonra)<----------

şimdi gördüm, meğersem foxyproxy'yi aktif hale getirince firefox'taki google arama çubuğundan arama yaparsanız aşağıdaki resimdeki gibi bir şey çıkyıor. google abi bizi muhtemelen "tilki" sanıyor ki bu uygulamayı eklemiş bir de "ben insanım!" diye bir düğme koymuş "tilki"den ayırd etmek için.

-bilgilerinize arz edilir efendim....

-halit ayarcı

tefrika; "Huzur: Bölüm IV"

2009-09-06T20:59:00.007+03:00

önceki bölüm
-bölüm III

HUZUR

Kağıttaki nota tamam der gibi başımı yukarı aşağı sallayarak itaatimi bildirdim. Sonra kalktım odama gittim bir küçük not defteriyle kalem aldım yanıma.

Odamdan çıktığımda annemi mutfakta bulamadım. Salon camından dışarı bakıyordu. Dışarıda birisine eliyle tam göremediğim bir iki işaret yaptı. Ardından bariz bir aceleyle geriye döndü, beni görünce; iki elini direksiyon tutuyormuş gibi salladı ağzını kocaman açarak “taksi, taksi!” diye tekrarladı ve sağ eliyle dışarıyı işaret etti. Tekrar başımı “tamam” diye salladım.

Taksinin ön koltuğuna annem arkaya ise ben oturdum. Annemin telaşından olacak ki taksici arabaya hızlı bir kalkış yaptırdı. Yol boyunca annem birkaç defa arkaya dönüp yüzünde zoraki bir gülümsemeyle bana baktı. Duyamadığımı bilse de bir şeyler söyledi. Sanırım “iyileşeceksin korkma” gibi teskin cümleleriydi söyledikleri. Evden çıkarken yanıma aldığım not defterimi hatırladım, cebimden çıkarıp birkaç cümle yazdım. İlk cümleyi yazmak benim için biraz zor oldu:

“Ben sağırım! Sizi duyamıyorum.”

Sonra sayfayı çevirip adımı, soyadımı, ev telefonumu ve adresimi yazdım. Başka bir sayfaya; “evet!” bir diğerine kocaman harflerle “hayır!” devam eden sayfalara “tamam” “iyiyim”, “kötüyüm”, “hastayım.”, “başım ağrıyor!”, “bir şeyim yok” “üzgünüm”, “mutluyum.”, “yoruldum”, “acıktım.”, “uykum var.” “ben mimarım!” “işsizim!” gibi şeyler yazdım. Evet işsizdim. Askerden geleli iki aya yakın bir zaman olmuştu ve ben hala iş arıyordum. Bu süre içinde sadece dört görüşme gerçekleştirebilmiştim. Dördü de “Biz sizi ararız.” gibi bir cümleyle sonuçlanmıştı. Üstüne üstlük şimdi bir de sağırdım. Ne yapacaktım şimdi. İyileşemezsem eğer-ki içimden bir his hep böyle kalacağımı söylüyordu- geçimimi neyle sağlayacaktım?

Kırk beş dakika sonunda hastanenin önündeydik. Arabadan indiğimde bir rüyadan uyanır gibi oldum kafamdaki iş güç düşünceleri rüzgara karıştı gitti. Annem taksinin parasını verirken ben de elimdeki not defterime; “Babam ne zaman gelecek!” yazdım, anneme gösterdim. Defteri aldı ve “şimdi gelir oğlum” yazdı. Hastane önündeki banklara oturduk. Yoldan geçen arabalara bakmaya başladık. Babamın 82 model fıstık yeşili Mercedes’i karşı sokaktan göründü.

-devam edecek...

sonraki bölüm
-bölüm V

tefrika: "huzur bölüm III"

2009-08-25T22:53:00.005+03:00

önceki bölüm
-bölüm II

HUZUR

III

Lise 2 deydim mayıs ayıydı galiba. Biz, birkaç arkadaş öğle arasında okuldan kaçmış deniz kenarında aptal aptal dolaşıyorduk. Ben ayakkabılarımı çıkarmış yalın ayak yürüyordum. Her adımımda ıslak kum tanelerinin parmak aralarıma girdiğini hissediyordum. "Liseyi bitirsem bana yeter herhalde." diye düşünüyordum. Sonrası için iyi bir planım yoktu ama üniversite okuma düşüncesi bana saçma, gereksiz bir şeymiş gibi geliyordu. "Bir iş bulurum, ya da hiç bir iş bulmam sokakta yaşarım öylece; kağıt toplarım, geceleri de sahil kenarına bir çadır kurar orda yatarım." ya da "Sırtıma bir çanta vurur Haydarpaşa'dan trene biner tüm memleketi trenle, yetişmediği yerde de yayan olarak belki de otostop çekerek dolaşırım. Hatta trenle yurt dışına bile gidebilirim. Böylece bir ömrü geçirir, şu dünya serüvenini büyük adam olma kaygısı olmadan bitiririm." diyordum içimden.

Sağ yanımda Pervin yürüyordu. O da benim gibi yalınayaktı. Ayakkabılarını sol eline almıştı. Boşta alan eliyle de havada anlamsız şekiller çiziyor, fazla heyecandan arada bir tizleşen sesiyle bir şeyler anlatıyordu. Çenesi açılmıştı yine. Geçen sömestr tanıştığı sevgilisinden bahsediyordu. Adı Erol'du. 25 yaşındaydı, ne iş yaptığını Pervin'in de tam olarak bilmediği bir dükkânı bir de kartal marka '97 model beyaz bir arabası vardı. biraz agresif biriydi. Mesela şimdi Pervin'in okulu kırıp üç erkek arkadaşıyla sahil kenarında gezdiğini bilse-yanındaki erkeklerden yani bizden dolayı- ona çok kızardı. Hatta belki Pervin'in kolundan tutar sarsar bağırır çağırırdı. Olsun iyi çocuktu Erol yine de. Ha bir de annesi vardı Erol'un. Muhtarın kızı Asuman'la evlenmesini istiyordu oğlunun. Pervin'i bilmiyordu Erol'un annesi. Bilse belki muhtarın kızını değil de kendisini layık görürdü biricik oğluna. Ama Erol bir türlü tanıştırmıyordu onları. Çünkü Erol bu konularda çok hassastı. Erol ciddi ve sert biriydi. Ona laf söylenmez, emir verilmezdi. Aksine onun direktiflerine uyulurdu. Annesiyle Pervin'in ne zaman tanışacağına o karar verirdi. Olsun, Erol iyi çocuktu yine de. Yakışıklıydı...

Bu muhabbetten çok sıkılmıştık. Hilmi ve Özcanla bir iki küçük göz işaretiyle anlaştıktan sonra hep bir ağızdan sesimizi biraz da eski Türk filmlerindeki oyuncular gibi "e" harfini inceltip uzatarak "r"leri ise ağzımızda yuvarlayarak;"Eeeeerooll, Eeeeeroooolll, aaaşşşkııımm!" diye bağırıp Pervin’in etrafında zıplaya zıplaya dönmeye başladık.

Annem omzuma dokundu ve bir kâğıt uzattı. “Doktora gideceğiz. Baban da gelecek hastanede buluşacağız. Doyduysan çıkalım hemen.” yazmıştı kâğıda. Kağıttaki “Doktor” kelimesi on yıl öncesinin tatlı ışıkları içinden koparıp şu an içinde bulunduğum loş sessizliğin ortasına atıverdi beni.

-devam edecek...

sonraki bölüm
-bölüm IV

tefrika:"huzur bölüm II"

2009-08-09T11:15:00.002+03:00

önceki bölüm
-bölüm I

HUZUR

II

Bir zaman sonra-ama ne kadar sonra bilemiyorum- annem ayağa kalktı elimden tutup beni de ayağa kaldırdı. Bana bir şeyler söylüyordu. Anlamıyordum tabi ki, duymuyordum ya. o da yaptığının saçma olduğunu fark etmiş olacak ki dün üstümden çıkarıp odanın orasına burasına gelişigüzel fırlattığım elbiselerimi toparlayıp elime tutuşturdu. Bir şeyler söyledi yüzüme bakarak. Böyle bir durumda odamı düzenli tutmam hakkında bir nutuk çekeceğini sanmıyordum; hemen giyinmemi söylüyordu muhtemelen. Sonra hızla çıktı odadan. Ben de gözyaşlarımı silip burnumu çeke çeke üstümü giyindim.

Başıma gelen felaketi düşünüyordum. Evet, felaket, hatta küçük çapta bir kıyamet olmasa da bir facia, kendi sınırlarında gayet etkili bir infial meselesiydi bu başıma gelen. Neydi bu başıma gelen? Dün akşamı düşündüm. Evdeydim dışarıda değildim yani yolda yürürken bana araba falan çarpmamıştı,-24Kf- zaten çarpsa da klasik yerli filmlerden öğrendiğim kadarıyla kör olmam icap ederdi. Sağır olmam değil. Aman Allah'ım sağır mı olmuştum şimdi ben? Bu düşünceyle ürperdim birden. Uyumadan önceki son birkaç saat, gün, hatta haftada herhangi bir ağrı sızım olmamıştı, başıma herhangi bir darbe de almamıştım. Birinin bedduasını da aldığımı sanmıyordum.

Üstümü giyindikten sonra odamdan çıktım. Anneme bakındım, holden salona geçtim hep o havada uçuyormuşum hissiyle. Yoktu annem. Mutfağa baktım küçük masamızın üstünde gelişigüzel konmuş peynir, reçel, zeytin gibi kahvaltılık malzemeler duruyordu. Omzuma bir el dokundu, irkildim. Elin sahibini biliyordum aslında annemdi. Ama sessizlik insanın içini korkuyla dolduruyordu, hele bir de sessizliğin acemisiyseniz durum daha da zor oluyordu.

Elindeki ekmeği masaya bıraktı ve iki elinin parmak uçlarını bir araya getirip sık aralıklarla ve sırayla ağzına yaklaştırıp uzaklaştırarak bilinen en yaygın ve her yaşta insanın anlayabildiği "Yemek ye! Atıştır biraz!" hareketini yaptı.-böyle bir zamanda bile önce karnımı doyurmayı düşünüyordu, canım annem! Anneler böyledir işte...- bu hareket aynı zamanda annemle ilk işaret dili konuşmamızdır. Annem bu hareketi hesaplamadan yapmış olsa bile.

Zorla bir iki lokma bir şeyler yedim. Annem bir elinde telefon mutfağa girip çıkıyordu. Telefondaki kişiye- ki bu muhtemelen babamdı- boşta kalan eliyle havada daireler çizerek ve arada bir gözünden süzülen yaşları silerek bir şeyler, daha doğrusu beni anlatıyordu. Bu arada boşalan çay bardağımı doldurdu. Telefonu kapattı karşıma oturdu. Zorla yutkundu bu yüzünden belli oluyordu. -24Kf- Gülümsemeye çalışarak yanağımdan bir makas aldı. O ara telefon çaldı galiba, kulağına götürdü buzdolabının üzerine mıknatıslı duran kalemi aldı ve yine dolabın kapağında duran not kâğıdına bir telefon numarası yazdı. Telefonu kapattı. O numarayı çevirdi. Telefonu sol kulağına yaslayıp mutfaktan çıktı.

Çayımdan üçüncü yudumu aldığımda şeker koymadığımı fark ettim ve ancak bardağın dörtte üçünü bitirdiğimde içine şeker koymayı akıl edebildim. İşte o kadar dalgın, o kadar kendimden uzaktaydım o anda. Hiç neden yokken dokuz yıl öncesine gitti aklım. 1999 senesindeki güzel bir günü düşündüm.

-devam edecek...

sonraki bölüm
-bölüm III

doktor ramiz'in kitaplığı

2009-08-06T23:57:00.013+03:00

Atatürk

yazar: ahmet köklügiller
köyün çocuğu yayınları
basım: şark matbaası - 1976

Kitaplığımın nadide parçalarından olan bu kitaba bakarken düşünüyorum. Eskiden ne güzel yayın evleri varmış. misal, şu an tanıtımını yaptığım kitabı yayımlayan "köyün çocuğu yayınları" gibi. şimdiki gibi uyduruk japon karikatürlerini, pokemonları çocuk kitabı diye yutturmuyorlarmış çocuklara. hayal dünyasında yetiştirmek yerine örnek alabilecekleri kişileri uygun bir dille tanıtıyorlarmış çocuklara. misal Atatürk gibi.

neyse içeriğe geçelim. efendim yayın evi isminden anlayacağnız gibi bu kitap biricik çocuklarımıza hitap
etmektedir. lakin siz büyüklerin de bir göz gezdirmesinde fayda var.

kitapta Atatürk'ün çocukluğu, eğitim hayatı, savaşları, Atatürk'e yazılmış şiirler ve O'nun vecizelerinden örnekler bulunmaktadır. ayrıca kitapta anlatılanlar el çizimi resimlerle desteklenmiştir.

Kitap çok eski ve yeni basımı maalesef yok. istanbul'daki sahafları gezerseniz belki bulabilirsiniz. Hatta sahafları gezmişken şöyle bir diğer kitapları da inceleyin, okuma alışkanlığınız olsun. boş beleş internette dolaşmayın, okuyun öğrenin. Cumhuriyet, bunca okul boşuna kurulmadı, bu kitaplar boşuna basılmadı. bırakın mankenlerin kıçını seyretmeyi de azıcık okuyun öğrenin gazete okumaktan öteye geçin. boş durmayın, zamanı ve kendinizi israf etmeyin ulan!

tefrika: "HUZUR Bölüm I"

2009-08-05T19:34:00.011+03:00

HUZUR

I

Sabah vakti uyandım. Gözlerimi ovuşturdum, esnedim, gerindim yatağımda: bir gariplik vardı, çözemedim. Üç gündür yıkanmadığım için saçım fena halde kaşınıyordu, tırnaklarımı kafa derime bastıra bastıra bir güzel kaşındım. Fakat bir şey eksikti, anlayamadım. Yavaşça doğruldum, yatağımdan kocaman bir esnemeyle beraber kalktım. Bir iki adım attım içimi garip bir his kapladı. Yürümüyordum da uçuyordum sanki. Evet, ayaklarım yere basıyordu döşemenin serinliğini hissedebiliyordum ama... Seksen küsur kiloluk ağırlığım bir anda kaybolmuştu. Öyle hissediyordum. Uyanamadım herhalde diye düşündüm. Masa saatime baktım; çalmaya başlamıştı. Yani üst kısmındaki küçük çekiç iki yanındaki çanlara var gücüyle vuruyordu ama ses çıkmıyordu! Bir an hareketsiz kaldım öylece baktım, sonra saati elime alıp kulağıma iyice yaklaştırdım, elimde titreşimlerini hissedebiliyordum fakat sesini duyamıyordum. Allah Allah! saat elimden kayıverdi. Durumun vahametini anlayınca telaşlandım haliyle. Parmaklarımı şıklattm, yok! Ses yok! Bağırdım avazım çıktığı kadar ya da en azından öyle umuyordum. Nafile! Gırtlağımın titrediğini, boğazımın acıdığını hissedebiliyordum ama ses yok! Odamın kapısı açıldı annem bir telaş içeri girdi dudakları hareket ediyor, elleriyle havada anlamsız daireler çiziyordu. "Anne ne diyorsun, duymuyorum seni, diye bağırdım, belki de fısıldadım, ya da hiç bir şey söyleyemedim. Bilemiyorum duymuyordum ki, evet duymuyorum!

Annem omuzlarımdan tutup sarstı beni. Hala bir umut dudaklarını oynatıyor bana bir şeyler söylüyordu.-Anne kime anlatıyorsun? Duvar var karşında, anlamıyor, seni duymuyor!-olduğum yere çömeldim ağlamaya başladım. Korkunç bir şey; insanın kendi ağlamasını, hıçkırıklarını duyamaması. Sadece hissederek, yüz kaslarının kasılması, kesik kesik soluması, gözyaşlarının tenini ıslatmasıyla ağladığını anlaması, ağlamayı yaşamaya çalışması... Annem boynuma sarıldı. O da ağlıyordu galiba, vücudunun düzensiz sarsılışlarından öyle anlıyordum.

-devam edecek...

sonraki bölüm
-bölüm II

-24karefanzin - boş işler müessesesi!

belediye hoparlörü: atari salonuna yeni oyun ekledik!

2009-08-05T19:27:00.004+03:00

24karefanzin/atarisalonu'na yeni oyun ekledik.
oyunun konusu şöyle: şimdi araba gibi bişey var tepesinden ateş ediyor böyle, işte onla önünüze geleni vuruyosunuz. hadi bakalım sırayla birbirinizi kırmadan güzel güzel oynayın. ekrana da fazla yaklaşmayın gözleriniz bozulur.

oyunu oynamak için burayı tıklayın.

Belediye Hoparlörü: ilk tefrika hikayemiz "HUZUR"

2009-08-05T18:39:00.010+03:00

24Karefanzin'den "10 kısım tekmili birden" hikaye: "HUZUR" Müessesemizin diğer yayınları gibi bu tefrikamız da "arada bir" zaman periyoduyla sizlere ulaşacak. tefrikamızın müellifi çok değerli çalışma arkadaşımız; Hayri İrdal beyefendidir. tefrikamızın ilk bölümünü bugün yayınlıyoruz.

doktor ramiz'le içtimai sıhhat

2009-08-05T01:02:00.009+03:00

"lüzumsuzsa söndür!"

Necip Türk Milletinin kıymetli vatan evlatlarından erkek cinsinden olanlarına askerdeyken sağda solda elektrik düğmelerinin üzerinde bulunan çeşitli uyarı levhalarıyla öğretilen/öğretilmeye çalışılan tasarruf menfumuydu: "lüzumsuzsa söndür!" 2009 yılı itibariyle geçerli olan askerlik sürelerine göre düşünürsek; toplumumuzun erkek bireyleri 28 gün bedelli/6 ay kısa dönem/12 ay asteğmen/15 ay uzun dönem olarak askerlik yapıyorlar ve yüzlerce hatta binlerce defa bu uyarıyı alıyorlar.

sonunda ne oluyor? hiç efendim, hiç! çok kıymetli beyefendiler, hanfendiler! israf, içtimai sıhhatimizin temelini teşkil eden psikolojik betonarmenin demirlerini çürüten deniz kumudur! üçkağıtçı mütahit mimarisidir! ama gençlerimiz ne yapıyor? efendim bir ordan ışık yakıyor, burdan ayfonunu tüm gün şarja takıyor, şuradan internete giriyor, bir yandan pleysıteyşını takmış televizyonda bekletiyor, gitmiş bir de radyoyu açmış oturuyor karşımda.

bre insan hayvanı!

sen ki 28 gün bedelli/6 ay kısa dönem/12 ay asteğmen/15 ay uzun dönem periyotlarının herhangi birinde askerliğini yapmış belki orda da rahat durmamış ceza alıp iki üç ay askerliğini uzatarak tamamlamış bu süre zarfında milyon defa "lüzumsuzsa söndür!" uyarısını almış ama içtimai hayatına tatbik edememiş tembel hayvanı! sen ki askerden geldiği halde, toplum hayatına karışıp ekonomik, kültürel vs. bir şeyler üretip vatanına milletine faydalı olacağına pleysıteyşın oynayıp feyisbuk'ta kız kovalayan uyuşuk hayvanı, dere kurbağası, sefa pezevengi çekirge. git çalış ulan, israfı bırak! toplumun psikolojik temellerine zarar veriyorsun. tüketme üret.

son sözüm kız, erkek hepinize; israfı bırak "lüzumsuzsa söndür!"

gündelik düşünceler; "tatsız tuzsuz"

2009-06-30T00:09:00.009+03:00

şimdi vakit biraz zor geçiyor. gündelik düşüncelerim tatsız tuzsuz, çekilmez oldu. M.J. kulağımda öyle bir yer etmiş ki; her gün sabahtan akşama kadar kafamın içinde dönen plağın sesi kısıldı sanki. çalan şarkıların sözleri değilse de ritimleri eksildi.

sözlerini anlamasak da o heyecanı hissetmek güzeldi.

gündelik düşünceler; "bir uyduruk hikaye!"

2009-05-28T13:15:00.015+03:00

ekonomik amaçlar güderek gittiğim, ammavelakin olumsuz sonuçlanan uyduruk bir görüşmenin ardından can sıkıntısının da etkisiyle zincirlikuyu'dan mecidiyeköy'e kadar yürüdüm.

yüreğimdeki onulmaz para hırsından olacak ki sabah kahvaltı bile etmeden aceleyle çıkmıştım dışarı. bundan mütevellit açlık bünyemi yoklamaya başladı. dedim ki bir dido alayım kendime. gördüğüm ilk bakkaldan içeri daldım, açlık öyle bir raddeye gelmişti ki artık gözlerimden ateşler saçıyordum. "dido nerdeyse çıksın karşıma!" diye haykırdım. bakkal çırağı ürkek bakışlarla yavaşça geldi, çekingen hareketlerle dido'mu sunağıma bıraktı. ben de zeus misali hesapsızca savurduğum yıldırımlarımla dükkandan çıktım.

işte burası hatanın başlangıcı.

şirinine kavuşmuş ferhat misali sarıldım pakete, bir lahzada açtım. ve umarsızca ısırdım, kopardım, çiğnedim. iştahım öyle bir görgüsüzlüğün gölgesine sığınmıştı ki, yanalkarım ağzımın içine dolan çikolatayla iyice şişmis ve de pembeleşmiş, duyduğum hazdan göz bebeklerim büyümüştü.

yıkılır dünyalar...

utanılacak halimle yürümeye başladım. umarsızca yiyordum çikolatamı. hatta yemek değildi bu, tıkınmanın kelime anlamı vücuda gelmişti sanki bünyemde. ve onunla karşılaştım. "ah minel aşk!" ordaydı, karşıdan bütün muhteşemliğinin ardına gizlenmiş geliyordu. ben ise geçirdiğim çikolata krizinin tesiri altında insaniyetinden çıkmış, gremlin'le hobbit arası bir mevkide salınıp duruyordum.

sudan çıkmış bir kedi yavrusuna bakar gibi "hıh!" diye gülümseyip geçti yanımdan. ufaldım o an, silikleştim, hemzemin oldum.

son sözüm sana dido çikolatası: "naled ossun senin gibin çoholataya! naled ossun benim gibin çoholata yiyen adama!"

çalakalem; "bıktım yaa!"

2009-05-25T17:23:00.004+03:00

metrobüs'ten daha yavaş yokuş çıkan bir bilgisayarım var. 800*600 bir render için kırk dakkadır bekliyorum. bilgisayarımın hızlanmasını umarak monitöre vuruyorum. bilgisayar bilgim de işte bu kadar!

çalakalem; "su altı belgeseli"

2009-05-13T13:56:00.004+03:00

başta yengeçler olmak üzere su altı canlıları hakkında kaptan gousteau tadında sürükleyici ve kültürel açıdan doyurucu bir belgesel. bu belgeselin sonunda su altındaki hayvanatı daha yakından tanıyacak, onlarla adeta ailenizden birilermişcesine samimi olacaksınız.

çalakalem; "bugün benim doğum günüm!"

2009-05-10T02:02:00.005+03:00

bugün benim doğum günüm. kelimeler büyüyor ağzımda!

çalakalem;"iş görüşmesi"

2009-05-09T11:47:00.003+03:00

yazacak bir şey bulamıyorum. var böyle şirketler. ne istediklerini bilmeden ilan verirler gazeteye.

çalakalem; "odaklan!"

2009-05-08T15:17:00.004+03:00

bir de böylesi adamlar var. otobüste giderken camdan dışarı bakınca görürsünüz. duvar dibine, ağaç dibine... nereyi gözlerine kestirirlerse. muhtemelen kendilerini yalnız olduklarına inandırarak...

çalakalem; korku!

2009-05-06T17:20:00.004+03:00

bazen böyle sokağa çıkınca ürperiyorum. paranoyaklaşıyorum ucundan kenarından. böyle içim sıkılıyor. sanki sağda solda gördüğüm tüm "el"ler canım saçlarıma yapışıp çekeceklermiş gibi geliyor, KORKUYORUM!

çalakalem; "ak sakallı dede"

2009-05-01T15:53:00.007+03:00

24karefanzin karikatür servisi'nden saçma bir çalışma daha. efendim böyle saçma bir karikatürü sizlere sunmaktan utanç (yaaa aslında kıvanç da olabilir, bilemiyorum...) duyarız: "ak sakallı dede!"

belediye hoparlörü: atari salonuna yeni oyun ekledik!

2009-05-01T01:02:00.003+03:00

24karefanzin/atarisalonu'na yeni oyun ekledik.
oyunun konusu şöyle: şimdi bir noel baba var ama bildiğimiz gibi değil yani. şeytana uymuş ne yaptığını bilmiyor. siz de noel babayı dayak marifetiyle yola getirmeye çalışıyorsunuz.
hadi bakalım sırayla birbirinizi kırmadan güzel güzel oynayın. ekrana da fazla yaklaşmayın gözleriniz bozulur.

doktor ramiz'le içtimai sıhhat

2009-04-21T21:30:00.009+03:00

doktor ramiz'le içtimai sıhhat

"el yıkamanın faziletleri ve toplumsal psikanaliz"

insan denen mahluku kolayca ikiye ayırabiliriz. evet! ayırıyorum işte, buyrun: "ellerini yıkayanlar ve ellerini yıkamayanlar" gördünüz mü? evet bu insan denen mahlukatın içinde öyleleri var ki tabiri caizse; doğduğunda ebe yıkadı, ölünce de imam yıkayacak! dedirten cinsi. bu hayvan eşşoğlu eşşekler ayaklarında ayda bir değiştirdikleri çoraplar- evet ayda bir çorap değiştireni var bunların! öyle ki artık çoraplar bile isyan ediyor adamın ayaklarından- sırtlarında terden sapsarı atletleri, fırçalamamaktan yemyeşil olmuş dişleriyle bir de otobüse binmezler mi. aman yarabbi mahvediyorlar otobüsün içini, kokudan durulmuyor.

halbuki ellerini yıkayanlar öyle mi? özellikle hanfendilerden bahsediyorum burda. otobüs, tramvay vesair vasıtaya bindiklerinde insan içinden; "yarabbi iyiki yaratmışın beni!" diyor efendim. gördünüz mü? demekki neymiş? ellerinizi yıkayacaksınız. sırf ellerinizi değil tüm bedenininzi yıkayacaksınız. azcık medeni olun efendim. nedir bu böyle hayvan mısınız, ahıra mı gidiyorsunuz?

kimi yemek yer ellerini koltuk altlarına sürer, kimi afedersiniz ayak yoluna gider, gittiğinden daha pis geri gelir. nedir bu, soruyorum nedir buuuuu? sen hayvanın önden gideni, bayrak taşıyanı, sana sözüm. sen ne hakla pisliğinle mikrobunla dolaşırsın ortalıkta? ne hakkın var toplumu kirletmeye? senin gibi mikrop yuvalarını kireçleyip derin çukurlara gömmeli ama nerde kanun müsade etmiyor.

neyse sinirlendim yine. efendim diyorum ki yıkanın, ellerinizi de yıkanın saçınızı başınızı da. havalar ısınıyor, insan bedeni azıcık kıpraştımı ter, pislik üretiyor. bunlar hep mikrop, topluma zararlı. çoluk çocuk biniyor o otobüslere, dolmuşlara. hasta olacak yavrucaklar sizin gibi hayvanatların mikrobundan.

hasta ne demektir? hasta insan nedir? söyleyeyim hemen; hasta insan akıl hastasıdır efendim. evet herhangi bir mikrobun tesirinde yaşayan insan, aklını da o mikroba teslim etmiştir. gün boyu kendini hasta eden mikropla meşgul olan zihin asabi olur, etrafındaki insanları da asabi eder. o zaman ne olur? sıhhatli toplum diye bir şey kalmaz efendim. herkes hasta herkes deli. olur mu efendim böyle şey? olur! o zaman ne yapacağız? temizleneceğiz efendim. ellerimizden başlayıp tüm vicudumuzu özenle yıkayıp paklamadan dışarı çıkmayacağız. evet tüm temizlikten nasibini almamış hayvan heriflere, besi domuzlarına sesleniyorum. yıkanın ulan! pis pis sokağa çıkıp asabımı bozmayın. yetti sizden çektiğim. allah belanızı versin ulan!

sıhhatli günler diliyorum efendim!

belediye hoparlörü: teoman'dan yeni albüm insanlık halleri

2009-04-15T20:37:00.005+03:00

teoman'ın yeni albümü "insanlık halleri" sonunda çıktı. albüm kapağını da yan tarafa koyduk doya doya bakın, gidin kasetçiden alın diye.

Asrın röportajı: Freddy Krueger ile söyleşi!

2009-04-08T13:16:00.027+03:00

sevgili okurlarımız. bir süredir yoktuk. peki nerdeydik? amerika'da! sizin için ohio'nun springwood kasabasına çocukluğumuzun tatlı sert amcası Freddy Krueger'ı görmek için gittik.

Krueger, 1428 Elm Sokağı'ndaki evinde bu aralar sakin bir emekli hayatı yaşıyor. mahallenin çocuklarına masallar anlatıyor, dizinde uyutuyor. hafiften göbek de yapmış, yakışmış doğrusu, babacan olmuş. merak edenler için söyliyelim; hala eldivenini çıkartmamış! kendisiyle özel hayatı hakkında keyifli bir söyleşi yaptık.

ZOR BİR ÇOCUKLUK GEÇİRDİM

24karefanzin- öncelikle bizi evininzde ağırladığınız için teşekkür ederiz. bize biraz kendinizden bahseder misiniz?

Krueger - asıl ben teşekkür ederim. efendim ben aslen transilvanya'lıyım. babam annemle evlendikten sonra kan davası yüzünden amerikaya göç etmiş. ben doğma büyüme buralıyım. zaten mahallede kime sorsanız beni bilir, herkesi tanırım. okumadım ben, orta iki terkim. aslında bu içimde bir yara olmuştur her zaman. şimdi keşke okusaydım diyorum. ama ettim işte bi çocukluk bıraktım okulu. gençlere de tavsiyem okusunlar efendi olsunlar. 14 yaşımdaydım babam beni mahalledeki kaportacıya çırak verdi. dört yıl orda çalıştım. arabesk müzikle yoğrulmuş acılarla dolu dört yıl. açıkçası karakterim o yıllarda oturdu.
18 yaşıma geldiğimde evden ayrıldım ve otostopla dünya turuna çıktım. pek çok ülkeyi gezdim. türkiye'ye de uğradım. ülkeniz çok güzel. ikinci mesleğimi istanbul'da edindim. on iki sene halıcılık yaptım. yıllar geçti yaş kemale erdi, geldim otuz beşime. dedim döneyim amerika'ya. kapattım dükkanı esnaf arkadaşlarla helalleştim döndüm amerika'ya.

24karefanzin - peki seri cinayetleriniz nasıl başladı?

Krueger - amerika'ya dönünce evlendim çoluk çocuğa karıştım. birkaç sene mutlu mesut yaşadım. ama sonra geçim sıkıntısı yüzünden alkole başladım. at yarışına tutuldum. üst üste kaybetmeye başlayınca tabi bu beni agresif yaptı. gençlere de söylüyorum kumar illetine alışmasınlar sakın. bir gün yine kupon yatmış, kafam bozuk, evde türkiye'den getirttiğim tekel biralarından vardı. üç beş tane çektim kafam oldu kıyak. açtım teypten müslüm babayı demleniyorum. karı geldi, toprağı bol olsun, başladı dırdıra. ondan sonrasını hatırlamıyorum. gözüm karardı. hanım, çoluk çocuk karşıma kim çıktıysa.... sonrası bildiğiniz gibi. mahalleliyle yüz göz olduk. yaktılar beni cayır cayır.

DİPÇİK GİBİYİM, İSTESEM YİNE YAPARIM!

24karefanzin - sonra da mahallenin gençlerini kırıp geçirdiniz. bunun sebebi nedir? bu çocuklara yazık değil mi?

Krueger - şimdi şu noktada anlaşalım. öldürüyorum ama kimleri? dikkat ederseniz öldürdüğüm tüm gençler ya eroinman, ya alkolik ya da serseri. yani hakediyorlar bi yerde. üstelik on beş senedir kimseye bir şey yapmadım. artık emekli oldum. mahalleiliyle de aramı düzeltim. tekrar bozmaya da niyetim yok. lütfen bu mevzuyu kapatalım.

24karefanzin - cinayet işlemeyi bırakmanızın sebebi acaba yaşlanmanız olabilir mi?

Krueger - alakası yok. hala sapa sağlamım. sıhhatim yerinde. dipçik gibiyim. istesem yine yaparım. başlarım cinayetlere. zaten bakkalın yeni çırağına da gıcığım bu aralar. mel mel bakıyo suratıma, şebek gibi sırıtıyor bişey söyleyince. ben yaşlılıktan değil artık insanlarla iyi geçinmek istediğim için bıraktım. lütfen bu bahsi kapayalım.

BIÇAKLI ELDİVENİM HAKİKİ BURSA İŞİ

24karefanzin - çok merak edilen bir konu var kazağınızı nerden aldınız?

Krueger - efendim kazağımı İstanbul'dan, Mahmutpaşa'da bir dükkandan aldım. ihraç fazlası.

24karefanzin - peki eldiveniniz?

Krueger - onu da Bursalı bir arkadaşım hediye etmişti. Hakiki bursa işidir. bıçakları keskindir.

EVLENMEK İSTİYORUM!

24karefanzin -günleriniz nasıl geçiyor? neler yapıyorsunuz bu aralar?

Krueger - günlerim sakin geçiyor. sabah erkenden kalkıyorum, yürüyüş yapıyorum. eve gelip kahvaltı yapıyorum, gastemi okuyorum, kuponlarımı kesiyorum. genelde evdeyim. tv izliyorum. Türk kanallarına bakıyorum. yemekteyiz programını ve desti izdivaç'ı hiç kaçırmıyorum.

24karefanzin - desti izdivaç? evlenmek istiyorsunuz galiba?

Krueger - neden olmasın? hayat devam ediyor. yalnız yaşanmıyor. iyi bir ilişkiye, evliliğe açığım.

BİR GECE ANSIZIN GELEBİLİRİM!

24karefanzin - peki başka yapmaktan hoşlandığınız şeyler var mı?

Krueger - söylediğim gibi, artık basit bir hayatım var. sıradan şeyler yapıyorum. eğlenmek için lunaparka gidiyorum, sinemaya gidiyorum. annemlere giderim sık sık. bir de tabi en önemlisi ben de 24karefanzin okuyorum. hatta sırf ben değil annem babam, dayım giller, kuzenlerim falan ailecek 24karefanzin okuyoruz.

24karefanzin - teşekkür ederiz. peki son olarak okuyucularımıza iletmek istediğiniz bir mesajınız var mı?

Krueger - bir gece ansızın gelebilirim!

-24karefanzin

çalakalem; "seni seviyorum!"

2009-03-24T22:14:00.009+02:00

ey hatun milleti; bir erkeğe "senin seviyorum" dediğinizde manasız bir tepki aldıysanız eğer moralinizi bozmayın sakın. bu saçmalık erkek milletinin yaradılışından kaynaklanıyor. muhtemelen "o" da sizi seviyordur ama ifade edemiyordur. üzmeyin garibi, sakinleştirmeye çalışın. sevmenin, sevilmenin gayet normal şeyler olduğunu "ona" öğretin. yazıktır günahtır garibe.

çalakalem; "tembelsin sen!"

2009-03-20T13:34:00.009+02:00

efenim bu karikatür, 27 yaş krizine giren ya da bu krize yaklaşan herkes için müessesemizin ufak bir ikramı olsun. ani bir kararla daha bugün çizdim, ne bileyim yaşlanıyorum galiba...

belediye hoparlörü; "muzo'nun kitabı çıktı!"

2009-03-17T00:46:00.007+02:00

müjde! müjde! müjde! radyo tatlıses'te "muzo ile yastık sohbetleri" isimli fevkalade programla gecelerimizi renklendiren muzaffer güsar'ın kitabı en nihayetinde çıktı.

acayip de bir kapağı var yan tarafa koyduk. "kel"i görün diye!

bilmem kaç senedir; çıktı çıkacak, aha baş verdi, ucu görüktü derken bir türlü çıkamayan kitap sonunda çıktı. tüm kitapçılardan ve netkitap.com dan temin edilebiliyor.

gündelik düşünceler

2009-03-17T00:36:00.007+02:00

söyleyemediklerim

söyleyemediklerim. böyle aklımda türeyip de dilimde hayat bulamadan beynimin arka odalarında sıkış tepiş yığılanlar. eski püskü, gözden çıkarıp da atmaya kıyamadığım ıvır zıvır eşyalar gibi üstlerinde birikecek tozun insafına kalmış duruyorlar öylece.

tozlandı hepsi. kiminin kenarı köşesi pas tuttu.

şimdi düşünüyorum da; artık işe yaramazlar! çünkü "zamanlarını yitirdiler." devirleri geçti, onları aydınlatacak güneş çoktan battı gitti. artık güneş "o zaman"lardakinden farklı suretlerde, farklı çehrelerde doğuyor.

eski heyecan kalmadı.

niye düşündüm o zaman. sanki söylenecek yerleri varmış gibi türlü düşünceyi boşuboşuna kurdum kafamda. şimdi hiç işe yaramadan duruyorlar öylece.

bir yığın işgaliye. gereksiz türlü evani.

yer gösterici cezmi: "Gökten Üç Elma Düşmüş!"

2009-03-16T23:49:00.012+02:00

Gökten Üç Elma Düştü

Oyunculardan aklımda kalanları: Köksal Engür, Bennu Yıldırımlar, İsmail Hacıoğlu.
yönetmen: Raşit Çelikezer(enteresan soyisim doğrusu)

konusu kabaca şöyle:
Hırsız Ali(İsmail Hacıoğlu- bikaç dizide oynadıydı şimdi aklıma gelmiyor), emekli asker Recep(Köksal Engür- Korkuyorum Anne filminde Ali'nin sağlık memuru emeklisi babası rolündeydi), afedersiniz; "fahişe" Nilgün(Bennu Yıldırımlar- yaprak Dökümü 'ndeki kaymakam Ali Rıza'nın büyük kızı); böyle bi apartumandalar, sonra bi cinayet neyim işleniyor, öyle böyle birşeyler oluyor, ne bileyim hayat işte başlarına haller geliyor.

Film, ulslararası Bursa İpekyolu Film Festival'inde "En İyi Film" ve "En İyi Senaryo" ödüllerini de aldı.

izleyin muhakkak!

yer gösterici cezmi: "clint eastwood yeni film çekmiş!"

2009-03-09T18:33:00.010+02:00

"Gran Torino"

Clint eastwood'un son filmi; "Gran Torino". Filmi çeken de oynayan da Eastwood.

künye:
Filmin adı: Gran Torino
Yönetmen: Clint Eastwood
Oyuncular: Clint Eastwood, Brian Haley, Geraldine Hughes, Brian Howe, Christopher Carley
Tür: Aksiyon-Dram

***

önceki filmlerine nazaran daha uysal bir karakter var önümüzde. öyle kendi halinde ssk emeklisi tadında bir kişilik söz konusu. siyah beyaz filmlerdeki "hırçın" eastwood gitmiş, onun yerine kendi halinde, suya sabuna dokunmaz bir adam gelmiş. e yaşlılık da var tabi. zaman geçince duruluyor insan.

belediye hoparlörü; şimdi haberler...

2009-03-09T18:18:00.002+02:00

kısa kısa...

* Memlekette 17 bin kişi "sanal" şeylerden para kazanıyormuş.

* fenerbahçe şampiyon olacakmış!

* Hayri İrdal'ın evini su basmış, bütün halıları ıslanmış, parkeleri kabarmış.

* Bülent Korkmaz, Hamburg maçında oynayacak fitbolcuları belirlemiş!

* Sanayi endeksi acayip düşmüş.

* Dolar fırladı gitti!

* Erdoğan Bahçeli'ye çok kızmış.

belediye hopalörü; 24karefanzin/atarisalonu'na yeni oyun ekledik

2009-03-06T00:12:00.003+02:00

24karefanzin/atarisalonu'na helikopterli, savaşlı bir oyun ekledik.
savaşlı oyun ekledik ama şunu da söyleyelim ki bizler savaşa karşıyız. savaşın sadece oyunlarda kalmasını istiyoruz.

oyunu oynamak için burayı tıklayın.
iyi eğlenceler.

çalakalem; batan geminin "mal"ları

2009-03-03T20:33:00.011+02:00

bundan böyle; "öyle durup dururken aklıma gelen, komik olma iddiasında da bulunmayan, kötü çizilmiş, ama zorlamayla da olsa "karikatür" sınıfına sokabileceğimiz karalamalarımı; "arada bir" zaman periyoduyla "çalakalem" adlı seride sizlere sunacağım.

işte ilki;

batan geminin "mal"ları

doktor ramiz'in kitaplığı

2009-03-03T00:31:00.009+02:00

"zaman uçup gidiyor"

yazar: bill cosby
form yayınları - 1989

***

"elli yaş bir zamanlar babamın yaşıydı, ama şimdi onun oğlu bill cosby, bu yüksek sayıya ve bu sayının anlatmak istediği herşeye kafasını takmış durumda."

kitabın içinden sizler içün bin bir özenle cımbızlayıp çıkardığım bu cümle, bu kitabın konusunun omurgasını teşkil ediyor. ve cosby, bu omurga etrafına özenle yerleştiriyor anlatmak istediklerini.

bu kitapta kişiler yok. yani bu kitabın öznesi okuyucusu oluyor bir anlamda. bu sebepten okurken nacizane ömrümün aşşağı yukarı bildiğim tüm safhaları, ve dahi gelecek yılları, kendi hususiyetlerine münhasır hareketleriyle cilveleşerek, adeta bir varyete edasıyla kitabın sayfalarında caf caflı bir resmi geçiti tamamladılar.

muhtemelen size de böyle olacak. bu yüzden bu kitabı okumanızı şiddetle tavsiye ederim. çünki cümlemizin, yaş gözetmeksizin, ömrünü sıkı bir muhasebeye çekmeye ihtiyacı var.

bu kitap hala basılıyor mu bilemiyorım. siz okumak istiyorsanız eğer sahaflara, eski kitapçılara bakın. hem oralarda dostum hayri irdal'a da rastlarsanız selamımı söylersiniz.

-24karefanzin - boş işler müessesesi!

belediye hoparlörü; "24karefanzin/atarisalonu" açıldı!

2009-02-27T17:57:00.006+02:00

müjde! müjde! müjde! gençliğimizi feza çağının realitesi, insan denen beşeri mahlukun en büyük mucizesi "kompüter" ile tanıştırmak için; "24karefanzin/atarisalonu"nu açtık. gençlerimiz orda "kompüter" denen cihazı tanıyacak, kullanacak böylece memleketimiz feza çağına ayak uydurmuş olacak. haydi gençler durmayın coşun, eğlenin bugün sizin gününüz!

gündelik düşünceler

2009-02-27T01:09:00.002+02:00

duvarlar arasında

"bana yalan söylediler" diyor, semiramis pekkan, fikret şeneş'in müthiş sözleriyle. bu şarkı aklıma takılıyor son günlerde. "gündelik düşünceler"imi işgal ediyor. önce semiramis'in sesi çınlayıveriyor kulaklarımda, sonra vokalden benim sesim yükselmeye başlıyor; sonunda da sadece kendi sesimle başbaşa kalıyorum. o zaman da bir garip muhasebe başlıyor zihnimde.

ekliyorum, çıkarıyorum, sayıyorum, üst üste koyup altına bir çizgi çekiyorum; sonuç ya imkansız limitlerden sıfıra yaklaşıyor, ya da lüzumsuz bir yığın acının, değişkenleri eksik yazılmış türevi oluyor. hesap şaşıyor, pusula şaşıyor; teksir kağıdı yırtılıp fikret şeneş'in sözleri yankılanıyor kafamda; "bana yalan söylediler!", galiba!

yalan söylediler ki; hesabı tutturamıyorum hayatta. ya birşeyler eksik kalıyor, ya da sıkıntılar biraz fazla geliyor. "olur olur" dediler; olmadı! "yum gözlerini gulyabaniler ehlileşir" dediler; daha da kudurdular! "sen bugün bunu yap, yarın iyi ki yapmışım diyeceksin, sık dişini" dediler; diş kırıldı!

beni seven insanların "iyi niyetleri" en büyük engelim oldu hayatta. önüme örülen duvarlardan atlayamadığımdan şimdi duvarlar arasında yankılanıyor gayretlerim.

şimdi kendi sesimle başbaşayım. öbür sesler iyice kısıldı. şimdi "ömrümün yalnızlıkla imtihanı"ndayım, öğüt veren kalmadı.

sahi, öğüt verenler nerede?

belediye hoparlörü; muzo'nun kitabı çok yakında çıkacakmış!

2009-02-24T22:21:00.005+02:00

* "radyo tatlıses"te, "muzo ile yastık sohbetleri" adlı fevkaladenin ötesindeki, müthiş programı yapan değerli üstad muzaffer güsar'ın kitabı çok yakında çıkacakmış.

* radyodaki programından öğrendiğimiz bilgilere göre; kitabın son düzenlemeleri bitmiş, yayıncıya yollanmış, hatta kapak tasarımı bilem hazırmış.

*az kaldı yani. efsane kitap(10 küsür senedir bekliyoruz.) çok yakında raflarda yerini alacak.

belediye hoparlörü; teoman'dan lp formatında albüm; "insanlık halleri"

2009-02-24T02:39:00.008+02:00

*teoman plak formatında albüm yapacakmış! hatta kayıtları bitmiş. adı da "insanlık halleri" olacakmış.

*teoman ayrıca nostaljiden hoşlanan müzikseverler için eski albümlerini de plak olarak çıkaracakmış. kısıtlı üretimi yapılacak olan bu albümlerin seri numaraları olacak ve bir daha basılmayacakmış.

gündelik düşünceler

2009-02-24T01:06:00.009+02:00

nasıl biri olmalıydım?

nasıl biri olmalıydım? çocukluğumun sonlarıyla, gençliğimin başları arasındaki zamana denk gelir bu soruyu kendime ilk soruşum. o zamanlarda pek çok seçenek olurdu önümde. bizzat ben, kendi elimle koyardım bu seçenekleri önüme; kahraman itfaiyeciden, fedakar doktora, tiyatrocudan, ressama kadar, onlarca seçenek. ve zaman, bizzat benim ellerimi kullanarak, bu seçenekleri aldı önümden.

şu an olduğum konumda; sağa sola uzandıkça kollarıma değen, hareketlerimi kısıtlayan "çerçeve" içinde ben tam olarak ne oluyorum? "hiçbirşey"den biraz öte... ama çok fazla değil!
var olmayla varlığımı hissettirme arasında kalmış; kısıtlı çabalarımla niyetlerimin ispatına uğraşırken, kendimi kötü aydınlatılmış bir film setinde kameraya yüzünü göstermeye çalışan üçüncü sınıf bir oyuncu; aktör çakması hayalperest biri gibi hissediyorum.

dedim ya "zaman" önümdeki seçenekleri "ellerim" vasıtasıyla aldı önümden. ben sadece seyrettim. kimi zaman saçmalığın dozunu artırdım; "bunu da unutma zaman", "bak bunu da olmayı çok istiyordum, hadi al onu da önümden!" diye haykırdım zamanın peşinden, yani celladıma yaltaklık ettim!

şimdi ne var önümde?

malesef elimde kalan tek seçenek; olmak istemediğim "ben"in gölgesi. insan olabileceklerin en kötüsü olduysa eğer neler yapabilir? ya da neleri yapamaz? nelerden vazgeçer?

ben şimdi bir yığın imkansızlığın yekünü olaraktan, varlığın sınırlarından imkansız şarampollere yuvarlanıyor, yokluğun başkentinde arka sokaklarda buluyorum kendimi. kiramı bile ödeyemiyor, üstelik "dükkanların önünden geçerken yakalarını kaldıran insanlar" sınıfından bir borçlu olarak, sabahtan akşama avare arşınlıyorum sokakları.

belediye hoparlörü; şimdi haberler

2009-02-23T20:38:00.012+02:00

kısa kısa...

* mısır'da kazı yapan arkeologlar firavun teti'nin annesi kraliçe seshestet'e ait mumya bulmuşlar!

*muhalefet, adalet bakanına; "adalet nerde?" diye sormuş!

* ispanya'da yargıçla ava giden adalet bakanı istifa etmiş!

* obama soykırım demeyecekmiş! aferim obama!

* fındık kapsülü enerji üretecekmiş!

* galatasaray'ın eski futbolcusu alper tezcan maddi sıkıntılar yüzünden uefa madalyasını satmış!

doktor ramiz'le içtimai sıhhat

2009-02-20T13:27:00.009+02:00

doktor ramiz'le içtimai sıhhat

"akli melekelerin devinimi"

evet! içtimai sıhhatimizin sürekliliği içün yapmamız gereken önemli egzersizlerden biri de "akli melekelerimizin devinimi"ni sağlamaktır. bir toplum bedenen ne kadar sağlıklı bireylerden oluşursa oluşsun, bu bedenleri akli dengesi yerinde olmayan bir beyin yönetiyorsa eğer, varış noktası hüsran, kat'i suretle hüsrandır.

içtimai sıhhat açısından gerekli olan siportif egzersizlerini yapan zinde bir vicut içün sağlıklı diyebilir miyiz? diyemeyiz! neden? çünki işin bir de akıl boyutu vardır. istediği kadar sağlıklı olsun, yesin içsin besi domuzu gibi beslensin, at gibi koşsun, öküz gibi kuvvetli olsun, o bedeni yönetecek bir şuur yoksa, ortada insan diye bir varlıktan bahsedemeyiz. o beden; o yunan heykelleri gibi sağlıklı, düzgün, optimum hendeseli beden, muasır bilim gözüyle bakılırsa eğer; "hayvandır" efendim! "hayvan". düpedüz hayvan! hatta onu böyle yetiştiren babası da hayvandır. hayvanoğlu hayvanlar sizi, mandırada dana mı besliyorsun, ne biçim çocuk yetiştirmek bu? nerde sevgi, nerde ilgi, eğitime gösterdiğin özen nerde? beden terbiyesi yetmez, zihin terbiyesi nerde? akıl nerde, şuur nerde? hani edep, ahlak, haya? utanmaz herif seni! hayvan eşşoğlueşşek şerefsizi seni! otobüse biniyoruz, yaşlı adamız sonuçta, insan olsa kalkar yer verir. sende ne gezer. dana gibi yemişsin; ik metre boy. baban seni öküz diye tarlaya koşmuş belli; 150 santim omuzlar. kollar desen belim kalınlık. insanlıktan çıkmış, düpedüz hayvan olmuşsun; orangutan hayvanı! kalk bi yer ver; "buyur amcabey sen otur" de. ama nerdee! anca yayvan ağzından salya dökerek, gözlerini devire devire yüzüme bak. başka bir şey beklenmez ki senden. senin baban da böyledir zaten! işte efendim akli melekelerini yitirmiş günümüz gençliği. bunları hayvana yem verir gibi besliyorlar, öküz diye tarlaya koşuyorlar. analık babalık bu değil ki. çocukla ilgileneceksin, eğiteceksin, edebi, hayayı, büyüklere saygıyı öğreteceksin. yoksa böyle montofon ineği gibi boş boş adamın yüzüne bakarlar. hayvan seni! sığır! hormonlu kurbağa!

neyse efendim sinirlerim bozuldu. tansiyonum da biraz çıktı galiba. bugünkü konumuz olan "akli melekelerin devinimi"ni anlatmaya bir başka yazımda devam edeceğim.

sıhhatli günler diliyorum efenim!

gündelik düşünceler

2009-02-19T18:41:00.007+02:00

aynadaki adam

yine bir gün, işte böyle uyanıp uyanıp aynalara koştuğum vakitlerde gördüğüm şahısla tanışmalarımdır kafamda dolaşan düşünce... "ne var yani bunda?" diyebiliriz. sonuçta aynada gördüğümüz şahıs yine kendimiz. "evet öyle!" ama biraz dikkatle bakınca can sıkıcı(kime göre, neye göre? misal, bana göre!) bir detay var; acaba bu gördüğüm "ben", dün gece yatmadan önce gördüğüm "ben" mi?

bilemiyorum...

gece tam kendimi bulmuşken, sinsice şah damarımdan yakalayan uykudan sonra bu sabah aynada gördüğüm "ben" miyim? yoksa yine mi değiştim? artık dün geceki adamdan ayrı, yabancı biri mi aynadan günaydın diyen? tüm gün boyunca kovalayıp durduğum, geceyle birlikte bulduğum, olmak istediğim "kimliği" yine mi yitirdim?

evet, galiba... malesef!

şimdi tarihin(kişisel tarih) tekerrür vaktindeyim. her sabah olduğu üzre, bu sabah da önceki sabahlardan farklı bir adam olarak uyandığım güne, aynada tanıştığım şahsın inceliklerini keşfederek başlıyorum demektir. tüm gün boyunca, taa ki geceye kavuşana kadar, bir yandan yeni tanıştığım "ben" den kurtulmanın yollarını bulmalı, öbür yandan dün gece bulup da gafil uykumda kaybettiğim "öz"ümü aramalı.

doktor ramiz'in kitaplığı

2009-02-18T01:25:00.004+02:00

doktor ramiz'in kitaplığı

merhabalar bendeniz Doktor Ramiz. bugünden itibaren evimde, kitaplığımda bulunan bilgi hazinelerini, yani okuduğum kitapları, nacizane yazılarımda sizlere tanıtacağım. ilk kitabı tanıtmadan önc; bana, sizlere ulaşabilme imkanını sunan sevgili velinimetimiz, sayın Halit Ayarcı Beyefendi'ye teşekkürü bir borç bilirim.

evet size tanıtacağım ilk kitap: "güle güle godot"
yazarı: ferhan şensoy
ortaoyuncular yayınları

şimdi bu kitap(daha doğrusu oyun) samuel beckett'in godot'yu beklerken adlı oyununu temel almasına rağmen; beckett godot'nun gelmesini şensoy ise gitmesini istiyor. zaten adını da "güle güle godot" koymuş adam.

kitap hakkaten çok güzel. ben okurken epey güldüm, bir okadar da düşündüm. özellikle "sabun gibilik" başlıklı ilk bölümü şahaneydi. fazla ayrıntıya girmek istemiyorum. ben şunu anladım, bunu anladım, yazar şunu anlatmak istemiş, o düşünceyi savunmuş gibi koşullu cümleler kurmayacağım. siz okuduğunuzda neyi anlıyorsanız, ne hissediyorsanız kitap onun hakkındadır. benim bu yazılarımdaki amacım; " böyle de bir kitap varmış!" "haberiniz olsun!" demek. neyse uzatmayayım.

kişiler var bir de bu oyunda: kavuklu, kavuksuz, bokko, leke, ferhat, dolunay, çiçek, toprak, itoluit, godotgiller, godot'un sesi, öbürleri. onlar da hakkaten güzel insanlar, aralarında yamuk yapan şerefsizler olsa da hepsi özünde iyi çocuk. yadırgamamak lazım.

bir de kitaptan ufak alıntı yapayım;

"bekliyoruz godot gitsin şarkısı"

uyduk beckett'e
bekledik onu
gelmedi godot
godot gelmedi
sorduk beckett'e
kim lan bu godot?
samuel beckett
suskunluğunu korudu
susunca haklı
çıkıyor insan
bir bok denizindeydik
umuttu godot
godot'ydu moda!
...
************
kitabı ikinci el olarak almamdan mütevellit(sıfırına para yetmiyorsa ikinci el alın. korsan alsanız onlarda böyle güzellikleri bulamazsınız.) içinde şöyle bir not yazıyordu, okuyunca çok içlendim, resmini ekliyorum siz de içlenin.

belediye hoparlörü; efsane kompüterimiz facit bozulmuş!

2009-02-18T01:00:00.003+02:00

efsane kompüterimiz facit bozuldu. şimdilik onun yerine kerrat cetveli koyduk. siz onla biraz idare edin. facit'i yaptırıp yerine takıcaz hemen.

belediye hoparlörü; ambargo kalktı, ehe!

2009-02-18T00:38:00.003+02:00

bill gates'le görüştük(cep telefonumuzda beleş mesaj hakkı kalmış onu kullandık. hala sabit telefonumuz yok.) ambargo kalktı, ehe! artık internet explorer'den de gözüküyoruz. ehe! ehe!

belediye hoparlörü; 24karefanzin'e şok ambargo!

2009-02-17T20:48:00.005+02:00

möbleli ülke sakinleri olarak, dün gece itibariyle fark ettik ki; bill gates amca'nın nadide tarayıcısı internet explorer bize ambargo koymuş, kat'i suretle tek resmi kurumumuz olan 24karefanzin boş işler müessesesi'nin internet sitesini görüntülemiyor! şimdilik mağdur durumda kalanlara firefox kullanmalarını öneriyoruz.

kurumumuza henüz sabit telefon bağlatamadığımız için(cepten arıyınca çok yazıyo!) şimdilik bişey yapamıyoruz ama telefonumuz bi bağlansın, o zaman bill gates'i arayıp soracaz, "niye böyle şeyler yapıyosun?" diye.

belediye hoparlörü; şimdi haberler!

2009-02-17T19:59:00.004+02:00

kısa kısa...

*24karefanzin'e şok ambargo! bill gates sitemize ambargo koymuş. internet explorer'den girince site açılmıyor. şimdilik firefox'tan giriş imkanı var. vatandaş şokta...

*chp lideri deniz baykal, deniz feneri davasıyla ilgili hökümete kızmış baarmış. "hacı bekler gibi dosya bekliyorlar" demiş.

*möbleli ülkede her 4 gençten biri işsizmiş. yani her 16 gençten 4'ü okey oynamaya müsaitmiş.

*hayri irdal bu ay kirayı ödeyememiş.

*deprem dede; "möbleli ülke'nin her yerinde deprem olabilir." demiş.

*abede başkanı barack obama'nın zevcesi gebeymiş!

*nohya şarjı bir ay giden cep telefonu yapmış!

*sadettin saran "önümü açın!" demiş.

belediye hoparlörü; şimdi haberler

2009-02-17T19:41:00.007+02:00

recep ivedik 2 rekor kırmış!!!! bissürü kişi izlemiş(doktor ramiz bile!).

iki günde bir milyon iki yüz bin küsür kişinin filmi izlediği ve bunlardan %10'unun iki saatliğine kendini recep ivedik sanması sebebiyle, möbleli ülkede, yaklaşık yüz yirmi bin kişinin iki gün boyunca sağda solda "gonuşma lağğğn! puhahahah!" diye bağırarak etrafa saldırdığı belirtildi.

belediye hoparlörü; 24karefanzin/tavanarası sizlerle!

2009-02-17T01:42:00.004+02:00

24karefanzin/tavanarası'da; 24karefanzin'e ait eski(fazla bi mazimiz yok, ama olsun ilerde geçmişe dönüp bakmak için şeyettik.)yazıları, resim, video gibi ıvır zıvırları hulasa; gözden çıkardığımız ama atmaya kıyamayıp tavan arasına kaldırdığımız eski tozlu şeyleri bulabilirsiniz. etraftaki toz hapşırtabilir, endişelenmeyin.

"24karefanzin/tavanarası"
"eskiye rağbet eden site!"

belediye hoparlörü; müjde! müjde! müjde!

2009-02-15T17:56:00.006+02:00

24karefanzin boş işler müessesesi'nden dev hizmet!

yılların eskitemediği, çocukluğumuzun kompüteri, zor anlarımızın yardım meleği FACIT artık aramızda! onu sağ sütunun aşşağılarında bir yerlere koyduk ki her zaman ulaşabilesiniz.

6 kere 8'in cevabı onda! 9 kere 8'i o biliyor. 128'i 97'ye bölüyor, 144'ün karekökünü söylüyor.
zor anlarda imdadınıza yetişiyor!

haydi, durmayın! kullanın onu!

FACIT'la çağı yakalayın!

yer gösterici cezmi; "brad pitt yeni film çekmiş!"

2009-02-14T22:20:00.012+02:00

brad pitt, "benjamin button'un tuhaf hikayesi" diye uzun isimli bi film çevirmiş, daha doğrusu filmde oynamış. filmi david fincher çevirmiş. bildiğiniz gibi kendisi daha önce fight club(fayt kılab) filmini çekmişti. o filmde de brad pitt'i ailecek beğeniyle seyretmiştik. yanında edvard norton da vardı. bir de psikopat kız marla'yı canlandıran bi hatun vardı, ama ismini unuttum.

benjamin button'un tuhaf hikayesine gelince; benjamin button(brad pitt) yaşlı doğuyor sonra gençleşiyor(olmaz öle şey!). yüzüne bakılmaz moruğun tekiyken zamanla gençleşiyor, güzelleşiyor(erkek güzeli!) yumurta gibi çocuk oluyor. bu tuhaf hikayede brad pitt'in yanında cate blanchett(bööyle kızıl saçları var!) de rol alıyor.

Belediye Hoparlörü: "ilhan irem yeni kaset yapmış!"

2009-02-13T20:34:00.008+02:00

ilhan irem yeni bir kaset yapmış!

"Tozpembe / Progressive Çocuk Şarkıları"

gündelik düşünceler

2008-09-03T14:09:00.005+03:00

bazen insanın aklına geliyor, kafasına bir şeyler takılıyor. ne bileyim yolda yürürken, otobüsün camından dışarıya bakarken, simitçiye adres sorarken, uyumadan önce, gece kalbim küt küt, bir kabustan uyanırken, sokakta tanımadığım yüzlere bakarken, kaybettiğim anahtarlarımı ararken, susarken, konuşurken, eski bir şarkıyı hatırlarken, orhan veli'nin şiirlerindeki matematiği düşünürken.... sonra bunlar zihnimde bir odaya tıkılıyor gün be gün. kendine has bir karmaşayla harmanlanıyorlar. bir bakıyorum; "gündelik düşünceler" olmuşlar.

doktor ramiz'le içtimai sıhhat

2008-08-05T23:26:00.011+03:00

doktor ramiz'le içtimai sıhhat

"beden terbiyesi"

efendim "içtimai sıhhat"in altın kuralı: "beden terbiyesidir"... idmansız beden, kendinden ne yaptığından, ne işe yarayacağından habersiz bedendir. ondan her şey beklenir... evet hamdır çünkü, bir şekle, disipline girmemiştir. terbiye görmemiştir, terbiyesizdir yahu! düpedüz terbiyesiz, edepsiz bişeydir. her şey beklenir ondan!

bu yüzden biz ne yapacağız? bedenlerimizi tanıyacağız, onları adab-ı muaşeret kaideleri çerçevesinde disipline sokacağız. evet, bunu yapacağız...

öyleyse: insan bedeni nedir? insan nasıl bir hayvandır? ya da hayvan nasıl insandır? insandan hayvan, hayvandan insan olur mu? olsa kime zararı olur?
açıklıyorum:

insan bedeni ile hayvan bedenini ayıran en temel özellik insanın yaptığı işin muhteviyatına göre bedenine çeşitli kıyafetler giydirmesidir. kravat, gömlek, eğer bahsettiğimiz insan hatun kişiyse; etek, tayyör vs. gibi. evet. hayvanda böyle şeyler göremezsiniz, evet efendim göremezsiniz! hayvan hayvandır. cinsine göre ya bi postu vardır ya kabuğu, ya da pulu falan. hayvan bununla ne yapar? hayvanlık efendim. ne yapacak başka.

pekii insan nasıl bir hayvandır? açıklayalım; insan hayvan değildir. kim demiş hayvandır diye? çağırın o hayvan herifi bana...

neyse sinirlendim bak tansiyonum fırladı yine.

konumuza dönelim. bedenimizi öğrendik. şimdi gelelim ilk egzersizimize. tarif ediyorum iyi belleyin yarın işe giderken ve işten dönerken iki set halinde yapılacak. evet.

efendim ilk olarak sağ kol yukarı doğru dümdüz kaldırılır. "hocam bişi sorcaamm!" der gibi. anladınız. sonra el(dikkat burası önemli!) "beş kardeş" pozisyonunda sallanır, yolda görülen ve iş yeri güzergahında seyrini sürdüren "en uygun fiyatlı" vasıtanın peşinden kolun pozisyonu bozulmadan ve mütemadiyen elimizi sallayarak koşulur. burda önemli olan bir diğer husus ise sağ adımımızızla başlayıp adımımızı kaldırdığımız anda derin bir nefes alıp ayağımızı yere indirirken "şöför beeeyyy, az bekle!" veya duruma göre diğer muhtelif şekillerde haykırarak aldığımız nefesi vermektir.

sıhhatli günler diliyorum efenim!